กระจายไปไกล
อย่างไรก็ตาม หลังจากไล่ล่าติดต่อกันหลายชั่วยาม จั่วม่อยังคงคลาดจากนกโง่ ไม่ว่ามันจะเร่งความเร็วของตนสักเท่าใด ก็ได้แต่เบิกตามองดูเงาสีเทาห่างออกไปเรื่อยๆ จนค่อยๆ หายไปในที่สุด
“เจ้ารู้หรือไม่ว่านางไปทางใด?” จั่วม่อหยุดลงอย่างกะทันหัน ถามสตรีซิวเจ่อ
สตรีซิวเจ่อยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบงัน รวกับว่านางไม่ได้ยินสิ่งใด
“นางไปทางใด? บอกข้าสิ!” จั่วม่อท่าทางเงอะงะ ทำไม้ทำมือประกอบอย่างเก้ๆ กังๆในสุ้มเสียงแฝงความวิตกกังวลอย่างเต็มเปียม
สตรีซิวเจ่อราวกับรูปปันหิน ไม่มีคำใดจากปากนาง
“พูด!” จั่วม่อบันดาลโทสะในบัดดล!
สตรีซิวเจ่อไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังไม่ไหวติง
เห็นสตรีซิวเจ่อมองมันเงียบๆ จั่วม่อผู้พิโรธโกรธกริ้ว ไม่ทราบเพราะเหตุใด สงบลงทันทีโทสะในดวงตาสลายคลายไปทีละน้อย
“ขออภัยด้วย ข้าเสียกิริยาแล้ว!” จั่วม่อขอโทษอย่างจริงใจ แม้มันจะทราบว่าผู้อื่นไม่ได้ยินมัน มันก็ยังสูญเสียความเยือกเย็นจนหงุดหงิดใส่นาง สงบใจไว้ มันต้องสงบใจเอาไว้!
“ผูเยา เจ้ารู้หรือไม่ว่านางไปทางทิศใด?” จั่วม่อเข้าไปถามผูเยาในทะเลแห่งจิตสำนึก
“เวลานี้ไปทางทิศตะวันออก” ผูเยากล่าวอย่างอับจนปัญญา “พลังของข้าอ่อนแอลงมาก ช่วงระยะพลังจิตสำนึกของข้ากวาดผ่านไปได้สั้นกว่าในอดีตมาก”
“ตะวันออก!” จั่วม่อไม่รีรอลังเล บินตรงไปทางตะวันออกตามคำของผูเยา
นกโง่ที่น่าตาย! อย่าให้เกอจับตัวเจ้าได้ เกอจะถอนขนเจ้าให้เกลี้ยง ดูสิว่าต่อไปย
