รงหน้าให้มีโทสะ
มันไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ ทุกวันนี้ ยุทธภัณฑ์เวทชิ้นหนึ่ง พาหนะตัวหนึ่งกับแมลงปราณอีกตัวหนึ่ง สามารถมีสติปัญญารู้ความได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ทั้งสามตั้งกองกำลังคล้ายอันธพาลน้อยกลุ่มหนึ่ง พอถึงเวลาก็จะมากวาดล้างคลังสินค้าหนหนึ่ง สิ่งที่แปลกที่สุดคือเจดีย์เล็กๆ ตัวนี้ มันสวาปามไม่เลือกหน้า ยุทธภัณฑ์เวท วัตถุดิบ ทั้งหมดจะลงไปยังท้องของมันโดยไม่เกี่ยงขนาด
แต่เหล่าปั่านรักใคร่เอ็นดูพวกมันมาก ทั้งยังกำชับเอาไว้ว่าให้นำยุทธภัณฑ์เวทที่ไม่ได้ใช้งานมอบให้เจดีย์น้อยได้
กับคนตระหนี่ถี่เหนียวเช่นเปาอี้ นี่ไม่ต่างอันใดกับการเชือดเนื้อออกจากหัวใจมันโดยตรงแม้ว่ามันจะทราบว่ายุทธภัณฑ์เวทเหล่านั้นไม่มีราคาค่างวดอะไรนัก แต่เมล็ดข้าวกำมือเดียวก็ยังคงเป็นอาหารอยู่ การเฝั้าดูเหล่ายุทธภัณฑ์เวทที่น่ารักถูกเขมือบลงไปในท้องของเจ้าเจดีย์น้อยทีละชิ้นๆ โดยที่ไม่มีแม้แต่จิงสือชิ้นเล็กจ้อยที่สุดไหลคืนออกมา ในใจมันเต็มไปด้วยโลหิตหยาดหยด
สิ้นเปลือง! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!
โดยไม่รู้ตัว เจดีย์น้อยกลายเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเปาอี้!
แน่นอนว่ามันไม่กล้าแสดงความเป็นปรปักษ์ในใจออกมาซึ่งหน้า เจดีย์น้อยเห็นได้ชัดว่าได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากเหล่าปั่านอย่างลึกซึ้ง หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้ การตัดสินใจทำงานภายใต้จั่วม่อของมันเกิดจากความอับจนหนทาง เวลานี้ในใจมันก็มีแต่ความจงรักภักดีอย่างแท้จริง มันไม่เคยได้ยิน
