ันคึกคักแจ่มใส ทันทีที่ก้าวผ่านเข้าไปในเมือง ความรู้สึกอบอุ่นขุมหนึ่งห้อมล้อมมันไว้ เป็นความรู้สึกราวกับกำลังแช่จมอยู่ในแสงแดดอ่อนโยน ผู้คนทั้งหมดพากันทอดถอนชมเชยอย่างอัศจรรย์ใจ“นี่มันค่ายกลอันใด? มหัศจรรย์เหลือเกิน!”“สุขสบายจริงๆ สุขสบายกระไรปานนี้! ต่อให้เจ้าฆ่าข้าทิ้ง ข้าก็ไม่กลับไปยังถ้ำเน่าๆนั่นอีกแล้ว!”“คุ้มแล้ว ต่อให้ตายตอนนี้ก็คุ้มแล้ว!ฟังเสียงพึมพำปานละเมอดังระงมรอบกาย เว่ยเฉิงปินรู้สึกจมูกเจ็บแสบ เกือบร่ำไห้ออกมา มันรีบก้มหน้าซ่อนสภาพน่าสมเพชนี้ แต่แล้วเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเห็นน้ำตาสายหนึ่งไหลรินลงมาจากหางตาของปรมาจารย์จี๋เหว่ย
สำหรับคนเหล่านี้ เมืองอีกาทองคำที่อยู่เบื้องหน้า ไม่ต่างอันใดจากความฝันสุดท้ายของพวกมัน!ทีละหอ ทีละหอ หอรบค่ายกลสงครามที่ปกคลุมด้วยลวดลายค่ายกลอันซับซ้อนปรากฏขึ้นในสายตาของพวกมัน เป็นเหตุให้ทุกผู้คนทอดถอนอย่างอัศจรรย์ใจอีกรอบหัวใจของทุกคนคล้ายได้รับการปลอบประโลม หอรบค่ายกลสงครามกลุ่มใหญ่คล้ายประกาศศักดาของพวกมัน ให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยอันแรงกล้าแก่ผู้คน“เอาละ เร่งมือเข้า!” ปรมาจารย์จี๋เหว่ยตวาดเสียงดังกึกก้อง ปลุกกลุ่มคนให้ตื่นจากความเคลิบเคลิ้มงุนงง “ก่อนอื่นเราต้องสร้างที่พำนักที่เราสามารถอาศัยอยู่ให้แล้วเสร็จมิเช่นนั้น คืนนี้พวกเจ้าต้องกลับไปยังถ้ำ หรือผู้ใดอยากกลับไปจริงๆ?”แน่นอนว่าไม่มีใครอยากกลับไป ดังนั้นทุกผู้คนเร่งมือก่อสร้างกันอย่างคึก
