ลูกระเบิดสายฟั้าแกร่งลอยขึ้นตรงหน้าจั่วม่อจั่วม่อไม่ได้ทำอะไรเลย เห็นเพียงเส้นสีเงินตกค้างอยู่ในสายตา สายฟั้าแกร่งคล้ายหายวับไปในอากาศธาตุไม่มีเสียงคำรามสะท้านฟั้าสะเทือนดิน ไม่มีสภาวะเกรี้ยวกราดดุดัน แต่รวดเร็วยิ่งเร็วเสียจนเยวียนเจียงยังไม่ทันมีปฏิกิริยา รอจนกว่ามันจะตอบสนอง รีบหันไปดู ท้องฟั้าก็กลายเป็นว่างเปล่าไปเสียแล้ว ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่เลย ไม่มีฉากเลือดเนื้อแตกระเบิดแขนขากระจัดกระจาย ไม่มีร่องรอยของควันที่เกิดจากการแผดเผาด้วยความร้อนสูงอย่างที่ควรมี ท้องฟั้าสดใสกระจ่างจ้าราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น“เรียบร้อยแล้ว?” เยวียนเจียงถามอย่างลังเล“น่าจะ” จั่วม่อก็ตอบกลับอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ความเร็วของสายฟั้าแกร่งที่จู่โจมออกจากหอรบค่ายกลสงครามเหนือความคาดหมายของมันมาก มันแทบจะยืนตะลึงอยู่กับที่ มันเพิ่งจะกำหนดเปั้าโจมตี สายฟั้าแกร่งก็พุ่งออกไปทันควันหนึ่งนายหนึ่งบ่าวพากันกวาดตามองไปรอบๆ อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยของนกอินทรีตัวนั้นหลงเหลืออยู่แล้วจริงๆ ค่อยมั่นใจได้ว่ามันถูกสังหารไปแล้วจริงๆ“ดูเหมือนว่าจะต้องฝึกซ้อมกันเสียหน่อย” จั่วม่อพึมพำเยวียนเจียงไม่รู้จะออกความเห็นว่ากระไร แม้ว่าเหล่าปั่านบอกว่านี่เป็นสายฟั้าแกร่งแต่มันไม่ทันจะได้รู้สึกถึงพลังสภาวะสุดแกร่งกร้าวของสายฟั้าแกร่งอย่างที่เล่าลือกันเลยหรือว่านี่จะเป็นสายฟั้าแกร่งฉบับที่อ่อนด้อยลงมา? มันรู้สึกว่า
