ยในที่สุดก็แย้มยิ้ม ก้อนหินในใจพวกมันค่อยร่วงลงมาการสู้รบจบลงอย่างรวดเร็ว พวกมันจับกุมเชลยศึกได้หนึ่งร้อยห้าสิบซิวเจ่อมองดูเหล่าซิวเจ่อแน่นขนัดเป็นกลุ่มก้อนอยู่ด้านข้างพวกมัน กงซุนชาอดนวดขมับไม่ได้ “เราจับผู้คนมาได้เท่าใดแล้ว?”“หนึ่งพันหนึ่งร้อยสิบห้าคนขอรับ” ลูกสมุนให้จำนวนที่ถูกต้องแม่นยำขบคิดแวบหนึ่ง กงซุนชาค่อยมีคำสั่ง “นำพวกมันกลับไปก่อน เรายังต้องรบอีกหลายครั้ง ไม่ปลอดภัยที่จะนำพวกมันติดไปกับเราด้วย จัดกองร้อยหนึ่งคุมพวกมันกลับไปดีกว่า”จั่วม่อไม่ได้อยู่ที่นี่ ย่อมไม่อาจใส่อาคมหวงห้ามลงไปในร่างของเชลยศึกเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้ มันได้แต่ริบยุทธภันฑ์เวทกับทรัพย์สินทั้งหมดของเหล่าเชลย และจัดผู้คนคอยควบคุมพวกมันไว้ ซิวเจ่อบางส่วนถูกนำเข้าร่วมกองกำลังโดยตรง อย่างเช่นเซียนยันต์ทั้งสิบหกคน รวมถึงสามเซียนกระบี่ที่บรรลุเจตจำนงกระบี่ หวังหูจื่อเป็นหนึ่งในสามเซียนกระบี่นี้เองเชลยศึกเหล่านี้เชื่อฟังยิ่งทุกสองสามวัน พวกมันจะเห็นกงซุนชากับกองกำลังของมันพิชิตกองกำลังอื่นแน่นอนว่าทุกคนย่อมเชื่อฟัง พวกมันมองกองกำลังสามร้อยกว่าคนของแม่นางน้อยอย่างหวาดหวั่นขวัญผวา ต่อให้พวกมันจะมีจำนวนรวมมากกว่ากองกำลังนี้ถึงสามสี่เท่าตัว แต่ไม่มีผู้ใดกล้ากระด้างกระเดื่องแม้แต่น้อยก่อนหน้านี้ พวกมันไหนเลยจะเคยคาดคิดว่าจะมีกองทัพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อย แน่นอนว่าซิวเจ่อที่ได้พบเห็นกองทัพอสูรใน
