เมื่อจั่วม่อทะลวงออกมาจากรังไหม ร่างกายของมันดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้งผิวหนังที่เคยคล้ำเข้มเงางาม เวลานี้คล้ายโปร่งใสแวววาวขึ้นอีกเล็กน้อย ประดุจหยกดำอันล้ำค่า ไม่มีความตื่นตระหนกเฉกเช่นการเปลี่ยนแปลงครั้งแรก จั่วม่อพินิจพิเคราะห์ร่างกายของตนอย่างกระหายใคร่รู้ โชคดีที่ใบหน้าของมันไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก นี่ไม่ใช่ว่ามันกลัวจะกลายเป็นอัปลักษณ์ เพียงแต่หากใบหน้าที่เพิ่งจะปรับตัวปรับใจให้คุ้นเคยต้องเปลี่ยนเป็นแปลกใหม่ไปอีก นั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่น่ายินดีอันใดมันทดสอบพลังของตน ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นราวสองส่วน ไม่เลว จั่วม่อคิดอยู่ในใจ พลางเริ่มโคจรตามเคล็ดหมัดคลื่นสวรรค์ มันต้องการชมดู ว่าเวลานี้แขนของมันสามารถทานทนต่อการหมุนวนพลังปราณได้กี่วัฏฏะเมื่อครั้งที่มันเผชิญหน้ากับงูยักษ์เขาโลหิต สิบสี่วัฏฏะเป็นขีดจำกัดสูงสุดของมันแล้วทันทีที่เริ่มโคจรพลังตามแนวทางของหมัดคลื่นสวรรค์ พลังปราณก็หมุนวนอยู่ในแขนของมันอย่างเร่งร้อนนับตั้งแต่เจ็ดวัฏฏะ แขนของมันก็เริ่มรู้สึกโปั่งพองขึ้น หลังจากสิบวัฏฏะ ความรู้สึกโปั่งพองภายในแขนก็กลายเป็นชัดเจนมากขึ้น ผ่านไปสิบสองวัฏฏะ ความรู้สึกโปั่งพองในแขนนี้ก็เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่เพิ่มรอบขึ้นอีกหนึ่งวัฏฏะความรู้สึกแขนโปั่งพองนี้ก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นลำดับขณะที่บรรลุถึงสิบสองวัฏฏะ จั่วม่อรู้สึกลิงโลด นี่ใช้การได้!แม้ว่าแขนของมันจะร
