วิธีการของเหล่าปั่านจะเพิ่มความแข็งแกร่งของกำแพงเมืองอย่างมหาศาล เหนือล้ำกว่าวิธีการใดๆที่มันเคยรู้จัก ไม่ใช่แค่มันคนเดียว ซิวเจ่อสร้างเมืองอีกสองคนก็ตื่นเต้นจนแทบเสียสติพอกันจั่วม่อในใจภาคภูมิใจยิ่ง แต่มันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก ทว่าก็เข้าอกเข้าใจความตื่นเต้นของพวกเยวียนเจียงเป็นอย่างดี หากมิใช่ว่าชมชอบ ผู้ใดจะศึกษาร่ำเรียนศาสตร์วิชาอันลึกลับคลุมเครือเช่นการสร้างเมือง? และเมื่อในด้านที่พวกมันชมชอบเกิดการพัฒนาก้าวล้ำไปกว่าเดิม ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถรักษาความสงบเอาไว้ได้“ประเสริฐ ส่วนที่เหลือพวกเจ้าลองศึกษาด้วยตัวเองเถอะ ข้าจะเริ่มทำงานต่อแล้ว”จั่วม่อไม่คิดเสียเวลาอีก สำหรับพวกมัน เวลามีค่ามากที่สุดมันพลังปราณแผ่พุ่งออกจากมือ ม้วนพันก้อนอิฐเขียวทองยี่สิบก้อนราวกับงูพลังปราณ กระชากดึงขึ้นมาแบกไว้บนบ่าโดยตรงมันรู้สึกว่าไหล่บ่าทรุดลงอย่างกะทันหัน สองเท้าจมลงไปในพื้นดินอิฐพวกนี้หนักมากจริงๆ!ก้อนอิฐเขียวทองเหล่านี้แปรสภาพมาจากแผ่นหินเขียวขนาดใหญ่ แม้ว่าขนาดจะเล็กลง แต่น้ำหนักไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น แบกก้อนอิฐเขียวทองยี่สิบก้อนไว้บนบ่า เกรงว่าคงถูกทับบี้แบนเป็นแปั้งเปียกในคราวเดียวจั่วม่อถ่วงน้ำหนักร่างกายให้มั่นคง ถอนใจยาวอย่างโล่งอก จากนั้นดึงเท้าออกจากดินโคลน เริ่มวิ่งไปทางแนวรากฐานกำแพงตึง ตึง ตึง!จั่วม่อพอก้าวเท้าแต่ละก้าว พื้นดินจะสะเทือนตามไปด้วย ผู้คนรอบข้า
