านยกมือขวาขึ้นอีกครั้ง สรรพเสียงทั้งมวลขาดหายไปหนึ่งร้อยยี่สิบสองซิวเจ่อเงียบกริบ ทั้งกองกำลังประดุจคันธนูมหึมาที่น้าวสายสุดแรงกำลังเส้นประสาทของทุกคนเขม็งเกลียวจนถึงขีดจำกัดโดยเฉพาะอย่างยิ่งซิวเจ่อที่อยู่แถวหน้าสุด พลังปราณในร่างโคจรเร็วรี่ พลังสภาวะเพิ่มพูนไม่หยุดยั้ง แต่สองเท้าประดุจตะปูสองดอกตอกตรึงแน่นอยู่กับที่เว่ยเฉิงปินแทบหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว สมองขาวว่างเปล่าไปหมดมันไม่เคยพบเห็นการสู้รบอันน่าสะท้านใจถึงเพียงนี้ ความเงียบอันพิสดารไม่ต่างอันใดกับบ่วงเชือกล่องหน ค่อยๆ บีบกระชับร่างของมันจนตึงแน่น มิหนำซ้ำยังรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก ต้องอ้าปากหอบหายใจหนักๆ มันเบิกตากว้างจิตใต้สำนึกบังคับให้จ้องมองซิวเจ่อที่ชูมือขวาขึ้นสูงตรงแถวหน้าสุด ทั้งร่างสั่นระริกอย่างไม่อาจระงับยับยั้งไม่ทราบว่าที่แท้เป็นความหวาดกลัวหรือความตื่นเต้นเร้าใจเว่ยหยานเฝั้ามองศัตรูล่วงล้ำเข้าสู่ระยะโจมตีอย่างเย็นชา มือขวาที่ชูขึ้นพลันสับลงอย่างดุดัน“ฆ่า!”เปรี้ยง!อากาศระเบิดวูบ บังเกิดเสียงแหลมสูงดุจแส้หวดฟาด หมู่หนึ่งที่อยู่ด้านหน้าสุดทั้งยี่สิบคน พลังปราณที่กำลังเดือดพล่านในร่าง ทันใดนั้นหลุดออกจากการยับยั้ง ทั้งหมู่พุ่งวาบออกไปพร้อมกันดุจสายฟั้าฟาด!ยี่สิบร่างพลันหายวับไปในอากาศธาตุเปรี้ยง!เสียงอากาศระเบิดกระชากขวัญวิญญาณ ดังตามติดอีกหน!ยี่สิบคนของหมู่ที่สองหายวับไปในอากาศธาตุ เกือบจะพร้อมกับหมู่แรกเปรี้ยง!หมู่ท
