ย แต่มันไม่มีทางเลือก พลังฝีมือของทั้งสองฝั่ายห่างชั้นกันมากเกินไป การต่อต้านแข็งขืนของมันไม่มีประโยชน์ใดกระทั่งตัวประหลาดที่ถือดีอย่างผูเยายังชื่นชมนางด้วยคำ ‘ทรงพลัง’ บันดาลให้ในใจจั่วม่อ พลังฝีมือของนางกลายเป็นตัวตนอันสูงส่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างรวดเร็วในความทรงจำของมัน ไม่เคยได้ยินผูเยาชื่นชมผู้อื่นด้วยคำ ‘ทรงพลัง’ เลยสักครั้งสนทนาก็ไม่สำเร็จ จะใช้กำลังก็ไม่กล้า นี่ไม่ต่างอันใดกับหนูตัวน้อยที่คิดดึงเต่าออกจากกระดอง ยังจะทำอะไรได้อีกเล่า! จั่วม่อตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย ขณะที่มันทำภาระหน้าที่การงานของตน ก็ทำท่าว่านางเป็นอากาศธาตุไปเสียเลยสิ่งเดียวที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง คือนางเพียงแค่ตามติดอย่างเงียบเชียบ ไม่กล่าววาจา ไม่ก่อกวนวุ่นวาย นอกเหนือจากน่าหวาดผวาอยู่บ้างแล้ว ก็ไม่เป็นอันตรายและไม่ยุ่งยากลำบากแต่อย่างใดจั่วม่อรู้สึกว่าแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง มันจึงไม่เชื่อว่านางจะติดตามอุทิศชีวิตคอยช่วยเหลือมันเพียงเพื่อทดแทนบุญคุณมันที่ช่วยชีวิตนาง แต่ไม่ว่าจะงุนงงสงสัยสักเท่าใด ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางรู้ความจริงได้ในเวลานี้ ดังนั้นมันไม่ไหลตามน้ำไป ยังจะทำอันใดได้อีก?ที่สำคัญคือหากนางมุ่งร้ายหมายชีวิตมัน ยังจะมีผู้ใดในค่ายสามารถหยุดยั้งนางได้เล่า?จั่วม่อได้แต่ปลอบใจตนเองเช่นนี้มันตกลงใจให้ความสนใจกับเรื่องราวตรงหน้า “กล่าวอีกอย่างก็คือ ที่นี่ตอนนี้เป็นของเราแล้วใช่หรือไม่?”“อา” ก
