กงซุนชารีบรุดไปหาจั่วม่อ รายงานให้ทราบเกี่ยวกับข่าวร้ายที่มันได้รับยิ่งฟังมากเท่าไร จั่วม่อก็ยิ่งสีหน้าน่าเกลียดมากขึ้นเท่านั้น“พรรคฟั้ากระจ่างนี้ชั่วช้าสามานย์จริงๆ! พวกมันคิดใช้อาณาจักรขุนเขาน้อยทั้งอาณาจักร เลี้ยงดูเฉพาะพวกมันเท่านั้น!”จั่วม่อพิโรธโกรธกริ้วยิ่ง แต่จากนั้นสงบลงอย่างรวดเร็ว “เราต้องลงมือเร็วขึ้นอีก! ยิ่งยืดเย้อเท่าใด จะยิ่งยากลำบากขึ้นเท่านั้น หากหอสำนักนอกของพวกมันวางรากฐานได้มั่นคงเมื่อใด พวกมันจะมีม้าให้ใช้นับไม่ถ้วน หากเราคิดบุกฝั่าออกไป จะลำบากยากเย็นกว่าเดิม”“อา!” กงซุนชาพยักหน้าแรงๆ ดวงตาสาดประกายขุ่นแค้น การกระทำของพรรคฟั้ากระจ่าง เท่ากับกักขังเลี้ยงดูเหล่าซิวเจ่อไว้ในอาณาจักรขุนเขาน้อยประดุจพวกมันเป็นปศุสัตว์ปราณ เมื่อถึงเวลานั้น พวกมันจะไม่ต่างอันใดจากเหล่าทาสฝึกตน“ข้ามีวิธีตอบโต้” จั่วคิดขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากออกมา“วิธีใด?” กงซุนชารีบถามไถ่“พวกมันเมื่อขายเมล็ดข้าวปราณ พวกเราจะขายฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำ!”กงซุนชาย้อนถามอย่างงุนงงอยู่บ้าง “ขายฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำให้แก่ผู้คนทั่วไปหรือ? นี่ไม่ใช่ว่าน่าเสียดายมากหรอกหรือ ถึงเวลานั้นคุณค่าของจิงสือในอาณาจักรขุนเขาน้อยจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว”“ขาย!” จั่วม่อกล่าวอย่างดุเดือด “พวกเราไม่เพียงแต่ขาย ทั้งยังจะขายจำนวนมาก!ขอเพียงฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำแพร่กระจายไปทั่ว ห่วงโซ่ที่รัดคอทุกคนจะไม่ตึงแน่นจนเกินไป หากพรรคฟ
