บเห็นคนผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ฮะ! มันหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ในมือ เผยสีหน้าประหลาดใจ“เจ้าฟึนแล้ว?” จั่วม่อถาม อีกฝั่ายยืนอยู่ที่นั่นจริงๆ และไม่ทราบว่ายืนอยู่ตรงนั้นมานานเท่าใดแล้วซิวเจ่อสตรีนางนี้ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ราวกับว่านางไม่ได้ยินวาจาของมันหรือว่าอาการบาดเจ็บทำให้นางปัญญาอ่อนไปเสียแล้ว? จั่วม่อรำพึงในใจ“เจ้าเรียกว่าอะไร?” มันพยายามซักถามแต่ซิวเจ่อสตรีไม่ตอบสนอง“อาการบาดเจ็บของเจ้าทำให้เจ้าเปลี่ยนเป็นปัญญาอ่อนไปแล้วจริงๆ?” จั่วม่อจับคางครุ่นคิด ตัดสินใจลองดูอีกหน “เจ้าหิวหรือไม่?”ซิวเจ่อสตรียังคงไม่มีปฎิกิริยาใดเห็นใบหน้าของสตรีนางนี้เต็มไปด้วยปุั่มปม จั่วม่อทันใดนั้นรู้สึกเวทนายิ่ง มันจดจำใบหน้าผีดิบในอดีตของมันได้ตอนที่นางยังไม่ได้สติ จั่วม่อลองตรวจสอบดูแล้ว ใบหน้าของนางไม่ใช่หน้ากากไม่ใช่คราบปลอมแปลงโฉม ปุั่มปมที่งอกเงยบนใบหน้านางเกิดจากพิษร้ายบางชนิดในร่างกาย รวมกับบาดแผลเก่าบาดแผลใหม่มากมายสุดคณานับ จั่วม่อรู้สึกว่าการที่นางยังมีชีวิตอยู่ นับเป็นปาฎิหาริย์ประการหนึ่งจริงๆหลังจากความพยายามไม่เป็นผล จั่วม่อรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง ได้แต่รามือยอมแพ้ “เอาเถอะ ทำสิ่งที่เจ้าอยากทำก็แล้วกัน”มันไม่คิดว่าอีกฝั่ายจะเข้าใจได้ แต่เวลานี้มันมีเรื่องราวมากมายต้องกระทำ แม้ว่าฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำ ส่วนใหญ่ส่งมอบให้คนอื่นรับไปกระทำแทน แต่มันยังคงมีภาระงานอื่นๆ อีกมากมายไม่ว่าแ
