ย่อมเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด“พื้นที่รอบๆ รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายมักจะมีลักษณะพิเศษบางประการเนื่องจากมันเป็นความโกลาหล ความโกลาหลไม่ได้แบ่งเป็นหยินหยาง ไม่ใช่ห้าธาตุภายในรอยแยกมิติของความโกลาหลไม่มีปราณพิภพ ไม่มีปราณธรรมชาติ ไม่ว่าเซียนอสูรหรือปิศาจ ล้วนถูกสะกดเอาไว้ภายใต้พลังของความโกลาหล อ้อ พื้นที่นั้นยังแห้งแล้งและรกร้างว่างเปล่า รอบๆ รอยแตกแห่งความสับสนวุ่นวายไม่มีสัตว์ร้ายใดสามารถรอดชีวิต ดังนั้นจะไม่มีพืชหญ้า ไม่มีสัตว์ปราณ ไม่มีสิ่งใดอาศัยอยู่ได้” ผูเยาร่ายยาวสุดท้ายยังเสริมว่า“มีศาสตร์วิชาลับบางอย่างที่สามารถค้นหารอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายได้ แต่ข้าไม่รู้วิชาเหล่านั้น”จั่วม่อออกจากทะเลแห่งจิตสำนึก เล่าเรื่องราวที่ฟังจากผูเยาให้กงซุนชาฟังอีกรอบกงซุนชากลับสงบเยือกเย็นเช่นปกติ คำตอบนี้ไม่ได้ห่างไกลจากที่มันคาดเดาเอาไว้มันเพียงถามว่า “พื้นที่รอบๆ รอยแยกแห่งความสับสนวุ่นวายเหมาะสมต่อการซุ่มโจมตีหรือไม่?”“ตามหลักการแล้วก็ใช่ เหมาะเจาะพอดีเป็นอย่างยิ่งทีเดียว” ผูเยาตอบอย่างไม่เกี่ยงงอน ทว่ามันได้แต่พูดคุยผ่านทางจั่วม่อเท่านั้น “แต่บอกให้มันตัดใจเสียเถอะราชสีห์ต่อให้อ่อนล้าเพียงใด ก็ไม่ใช่สิ่งที่แกะตัวน้อยจะสามารถเอาชนะได้ ในมือของมันมีแต่ลูกแกะในหมู่แกะทั้งหลายเท่านั้น”จั่วม่อไร้วาจาจะกล่าว ทว่ายังคงทวนคำของผูเยาแต่โดยดีกงซุนชาสีหน้าน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่มันก็มิใช่ไม่ทราบ
