ะแวง อดถามไม่ได้“นี่ได้ผลหรือไม่?”เห็นน้ำเต้าทั้งใบเป็นสีดำสนิทแวววาว ปากน้ำเต้าเปิดออก หากจั่วม่ออยู่ที่นี่ จะเห็นหมอกพิษดำทะลักออกมาจากปากน้ำเต้าใบนี้เอง
ข่งเอ้อมองน้ำเต้าดำ สีหน้าลำพองใจอยู่บ้าง แต่ในส่วนลึกของดวงตาก็มีร่องรอยของความหวาดหวั่น “ไม่ต้องห่วง! ทุกค่ำคืนสายลมจะพัดออกจากหุบเขาไปยังหาดประตูหิน สายลมนี้แปลกมาก เพียงพัดผ่านไปตามช่องเขา แต่ไม่ลอยออกไปนอกหุบเขาน้ำเต้าดำหกพิษร้ายนี้ไม่ใช่หลอมสร้างได้โดยง่ายดาย ข้าต้องจ่ายค่าตอบแทนไปไม่น้อยกว่าจะดึงออกมาจากมือของเจ้าเตี้ยหูได้”จากนั้นกล่าวอย่างกะทันหัน “หลังจากแก้แค้นให้พี่ใหญ่สำเร็จ พวกเราจะจากไปทันที”“ไปยังที่ใด?” ข่งซานถาม“ออกไปก่อนค่อยว่ากัน พิษนี้แปลกพิสดารยิ่ง ไร้สีไร้กลิ่น หากผู้ใดถูกพิษ เริ่มแรกยากจะตรวจพบ แต่จากนั้นจะไม่มีสิ่งใดช่วยชีวิตพวกมันได้อีก” ข่งเอ้อกล่าวอย่างเศร้าเสียดายอยู่บ้าง “น้ำเต้าดำหกพิษร้ายนี้แม้ร้ายกาจ แต่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น”“อา” ข่งซานผงกศีรษะรับรู้ แล้วกล่าวอย่างเคียดแค้น “ชื่อจุนเจ่อน่าผิดหวังยิ่ง!พวกเราทั้งสามสู้อุตส่าห์ขายชีวิตให้มันมาตั้งนาน กระดูกของพี่ใหญ่ยังไม่ทันจะเย็นชืดมันก็ไม่คิดแก้แค้นให้พี่ใหญ่ของเราแล้ว”“ฮึ่ม ไม่ผิด!” ข่งเอ้อดวงตาทอแววชิงชัง “น่าเสียดายที่น้ำเต้าดำหกพิษร้ายมีเพียงใบเดียว มิเช่นนั้นจะต้องให้มันได้ลิ้มรสความร้ายกาจเช่นเดียวกันแน่!”ทันใดนั้นข่งเอ้อเบิกตาโพลง
