นเรื่อยๆ หุบเขากลายเป็นที่ลาดชันกว่าเดิมความชุ่มชื้นของมวลพฤกษาก็หนาหนักขึ้นเหลยเผิงกับพวกทั้งสามความระแวดระวังบนใบหน้าก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นทุกขณะทันใดนั้น ผีเสื้อลายสายรุ้งที่นำอยู่ด้านหน้าพลันหยุดกึก เริ่มกระพือปีกอย่างเกรี้ยวกราด ภายในชั่วพริบตา วังวนเล็กๆ พลันปรากฎขึ้นโดยมีร่างของมันเป็นจุดศูนย์กลางมีอะไรอยู่ที่นี่?จั่วม่อหยุดชะงักตาม ยิ่งงุนงงกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่ารอบข้างไม่มีอะไรเลยสักอย่างแต่แล้วทันใดนั้น มันฉุกคิดถึงจุดเด่นอันพิเศษเฉพาะของผีเสื้อลายสายรุ้ง…พิษ!หรือว่ามีวัตถุพิษบางอย่างอยู่ที่นี่!จั่วม่อรีบเพ่งจิต สั่งการให้ผีเสื้อลายสายรุ้งร่ายเวทวิชาใส่มัน ผีเสื้อลายสายรุ้งกระพือปีกแผ่วเบา แสงห้าสีพร่างพรมลงบนร่างจั่วม่อ ดวงตาของจั่วม่อถูกปกคลุมด้วยชั้นแสงห้าสีในทันทีเพียงเท่านั้นเอง จั่วม่อพลันแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝั่อ!ตรงหน้าสายตา เห็นเส้นใยหมอกดำถูกดึงดูดด้วยวังวนของผีเสื้อลายสายรุ้ง พุ่งหายเข้าไปในวังวนไม่ขาดสายนี่มัน…พิษร้าย!จั่วม่อตระหนักอย่างฉับพลัน รีบยกมือขวางกั้นคนทั้งสามไว้ทางด้านหลังมัน หากมิใช่เพราะพลังวิเศษของเนตรสีรุ้ง มันจะไม่มีทางค้นพบร่องรอยของพิษร้ายนี้ได้เลย! แม้ไม่ทราบว่าพิษร้ายชนิดนี้ร้ายกาจเพียงใด จั่วม่อยังคงอกสั่นขวัญแขวนอย่างช่วยไม่ได้พิษร้ายที่ไร้สีไร้กลิ่น ไม่สามารถตรวจพบได้ ย่อมน่าสะพรึงกลัวมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด! ยิ่งมองด้วยเนตรสีรุ้ง เห็นสายใยหมอกดำ
