เมื่อเจดีย์น้อยนำจั่วม่อเข้าไปในห้องเก็บสินค้า จั่วม่อถึงกับเหม่อมองอย่างโง่งมภายในห้องเก็บสินค้า เห็นก้อนแร่เหล็กเงินกร่อนสลายสุมซ้อนเป็นกองโตเท่าภูเขานอกจากก้อนแร่เหล็กเงินกร่อนสลาย ยังมีกองแร่สีอื่นกองเล็กๆ อีกหลายกอง“ของพวกนี้มาจากที่ใด?” จั่วม่อถามเจดีย์น้อย พลางชี้ไปที่กองแร่เล็กๆ เหล่านั้นเจ้าดำน้อยพุ่งวาบเข้ามา ไต่ขึ้นไปบนมือจั่วม่อ โบกหนวดสองเส้นอย่างเอาเป็นเอาตาย จั่วม่อเข้าใจทันที ที่แท้ก็เป็นฝีมือเจ้าดำน้อยช่วยนำทาง ต้องชมเชยว่า “เจ้าดำน้อยทำได้ดีมาก!” จากนั้นหยิบโอสถปราณเม็ดหนึ่งออกมาวางไว้บนฝั่ามือ เจ้าดำน้อยใช้ขาคู่หน้าคว้าเม็ดโอสถ ปีนขึ้นไปอย่างร่าเริงเจดีย์น้อยเชื่อมโยงจิตใจกับจั่วม่อ มันรู้สึกได้ว่าเจดีย์น้อยเรียกร้องอยากได้ความดีความชอบเช่นกัน เห็นร่างอ้วนกลมจ้ำม่ำส่ายไปส่ายมา จั่วม่ออดหัวร่อไม่ได้รู้สึกได้ถึงความเบิกบานใจของจั่วม่อ เจดีย์น้อยยิ่งภาคภูมิใจ หมุนตัวอยู่รอบกายจั่วม่อ ส่ายร่างจนน้ำเต้าที่ห้อยตรงชายคาส่งเสียงดังเกรียวกราวนกโง่ก็ยืนเชิดอย่างหยิ่งผยอง แต่กลับจ้องมองด้วยสายตาหิวกระหายไปยังโอสถปราณที่เจ้าดำน้อยกำลังกัดกิน อึก นางกลืนน้ำลายอย่างเห็นได้ชัด จั่วม่อบังเอิญจับได้โดยไม่ได้ตั้งใจ ต้องหัวร่อดังกระหึ่ม ชี้หน้านกโง่พลางเย้ยหยัน “เจ้าตัวตะกละตะกลาม!”จั่วม่อไม่มีโทสะ ดีดโอสถปราณสองเม็ดไปให้นาง นกโง่ใช้จะงอยปากงับเอาไว้อย่างง่ายดาย สะบัดขนทั่วร่างรอบห
