มันมากเท่านั้นความเจ็บปวดกระแทกกระทั้นประดุจระลอกคลื่น ทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใต้ฝั่าเท้าเห็นคราบเหงื่อแผ่กระจายบนพื้นเป็นวงกว้าง มันไม่ทราบว่านานเท่าใด ความคิดจิตใจว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิงคล้ายมีเสียงกล่าววาจากับมัน แว่วมาจากสถานที่อันห่างไกลแต่จั่วม่อไม่หวั่นไหวใจ มันไม่ได้ยินชัดเจนสักคำ เสียงนั้นคลับคล้ายกับเสียงที่มักจะปรากฎอยู่ในความฝันของมันอยู่บ้างผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ ความคิดจิตใจที่แยกออกจากร่าง ค่ายๆ ฟึนคืนกลับมาภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อยความเจ็บปวดถึงกระดูกดำเลือนหายไปหมดสิ้น ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนร่างกายของมันประดุจแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน ความสุขสบายที่พลุ่งออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย ทำเอาจั่วม่อสุขสบายจนแทบครวญครางออกมาแต่เหงื่อที่ท่วมร่างบอกกับมัน ว่าความเจ็บปวดดุจถูกทรมานในขุมนรกเมื่อครู่หาใช่ประสาทหลอนไปเองไม่จั่วม่อระงับจิตใจอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำจ่อมจมอยู่กับความสุขสบายในร่างกาย ยกฝั่ามือขึ้นดูตามจิตใต้สำนึกสั่งการเมื่อมองเห็นฝั่ามือของตน มันก็ตะลึงมองอย่างโง่งมอยู่เช่นนั้น
