“ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าไม่ต้องการปราณพิภพอีกแล้ว”ถ้อยคำของผูเยาราวกับราชโองการอภัยโทษ จั่วม่อรู้สึกความหนักหน่วงชนิดหนึ่งสลายคลาย การสูบปราณพิภพมารดามันในที่สุดก็จบสิ้นเสียที! นึกถึงว่าไม่จำเป็นต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกสูบปราณพิภพอีก จั่วม่อเบิกบานใจจนแทบร่ำไห้ออกมาด้วยความยินดี!มันพลันคิดถึงฉากประหลาดที่ได้เห็นในทะเลแห่งจิตสำนึก เรื่องนี้ใช่เกี่ยวข้องกันหรือไม่? มันยังจดจำได้แม่นยำว่ายามนั้นผูเยามีสีหน้าย่ำแย่เพียงใดจากนั้นมันยังจับเค้าความลังเลที่หาได้ยากในน้ำเสียงของผูเยาได้ จั่วม่อไม่กล่าวคำใด เพียงสงบใจรอคอยวาจาถัดไปของผูเยา มิคาดผูเยาจนแล้วจนรอดก็ไม่กล่าวออกมากลับนิ่งงันเป็นครู่ใหญ่กระทั่งจั่วม่อแทบจะทานทนไม่ไหว ผูเยาในที่สุดก็เอ่ยปาก “มาตกลงการค้ากัน”“การค้าอันใด?” จั่วม่อลอบตื่นตัว ในใจยิ่งประหลาดใจกว่าเดิม สุ้มเสียงผูเยาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจริงจัง ยิ่งผูเยามีทีท่าผิดธรรมดามากเท่าใด มันก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากเท่านั้น ทุกครั้งที่ตกลงการค้ากับผูเยา ไม่รอบคอบระมัดระวังไม่ได้เป็นอันขาด“ช่วยข้าวิเคราะห์แผนผังปิศาจ” ผูเยาตอบแผ่วเบา“แผนผังปิศาจ?”“ถูกต้อง” ผูเยาจ้องมองจั่วม่อ “ข้าต้องใช้พวกมัน”“แผนผังปิศาจอันใด?” จั่วม่อถามอย่างสงสัยใจผูเยาขบคิดแวบหนึ่ง จากนั้นกล่าว “แผนผังปิศาจชั้นสูงกว่านี้ ข้าจะให้ตัวอย่างแก่เจ้า”
เงื่อนไขนี้กว้างเกินไป จั่วม่อส่ายหน้าอย่างหวาดระแวง”เจ้ามีความ
