ดมากมายเท่าใดไหลผ่านในใจของเปั้าเต๋อ แต่ความสามารถในการฝึกอบรมของมันก็ไม่ได้ด้อยกว่าผู้ใด ศักดิ์ฐานะผู้นำในอดีตกับพลังบำเพ็ญเพียรด่านหนิงม่ายขั้นสอง ไม่ได้ทำให้มันได้รับสิทธิพิเศษอันใด สิ่งที่ทำให้มันรู้สึกอับจนปัญญาก็คือ สหายอีกสองคนในหน่วยรบเดียวกันก็ฝึกอบรมอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้คนอื่นๆ นี่ทำให้มันสลดหดหู่มากก็แค่ยุทธภัณฑ์เวทไม่กี่ชิ้น คุ้มค่ากับการทุ่มเทถึงเพียงนี้หรือ? เมื่อเคยเป็นถึงผู้นำกองกำลังหนึ่ง เปั้าเต๋อไม่มีความสนใจในยุทธภัณฑ์เวทระดับสามแต่มันไม่ต้องการบาดหมางกับสหายร่วมหน่วยรบเพียงเพราะการไปถ่วงแข้งถ่วงขาพวกมัน จึงต้องก้มหน้าฝึกปรืออย่างบ้าคลั่งไปด้วยกัน นี่ไม่มีทางอื่น การปูนบำเหน็จของแม่นางน้อยตัดสินตามหน่วยรบ ไม่ใช่บุคคล นอกเสียจากว่าท่านจะเป็นเหมือนม้าฝานซึ่งสามารถเป็นหน่วยรบด้วยตัวมันเองเพียงลำพัง ควบคู่กับการที่แม่นางน้อยเฝั้ามองจากด้านข้างตลอดเวลา เปั้าเต๋อไม่กล้าย่อหย่อนแม้แต่น้อยไม่ว่ากรณีใด ก็อย่าตอแยแม่นางน้อยนี่เป็นประโยคที่แพร่หลายที่สุดในค่ายอย่างไรก็ตาม ฮะ… นั่นไม่ใช่เถ้าแก่หรอกหรือ? จากทางหางตา เปั้าเต๋อเห็นเถ้าแก่เดินถือวัตถุประหลาดเข้ามาในค่ายฝึกมันอดให้ความสนใจไม่ได้ แต่เนื่องเพราะความฟุั้งซ่านของมัน ค่ายกลสามอัจฉริยะที่โคจรอย่างราบลื่น พลันหยุดชะงักอย่างกะทันหัน จังหวะของหน่วยรบถูกรบกวนจนปันปั่วนรวนเร คนทั้งสามต้องหยุดลง เห็นความไม่พอใจในสายตาสหายร่ว
