การต่อสู้ทั้งหมดค่อยๆ สูญเสียคุณค่าความหมายไปเห็นฝั่ายตนเสียเปรียบเต็มประตู เหล่าต้าของกลุ่มนี้ใช้มาตรการสุดท้ายอย่างไม่ลังเล… ยอมจำนน!ด้วยเสียงเปั่าปากแหลมยาว ทุกผู้คนชูมือยอมจำนนโดยพร้อมเพรียง กงซุนชาสีหน้าตะลึงงัน แต่คนอื่นๆ คล้ายเห็นเป็นเรื่องปกติจนชินชาไม่ยอมจำนนยังจะให้พวกมันทำอะไร? หลบหนี? ด้วยสภาพของอาณาจักรขุนเขาน้อยในปัจจุบัน เว้นเสียแต่ว่าพวกมันเป็นจินตัน ไม่ว่าซิวเจ่อใดภายใต้ด่านจินตัน หากอยู่เพียงลำพังก็จะถูกรุมทึ้งในทันที หรือจะให้ต่อสู้แลกชีวิต? เพื่ออันใดเล่า? ต่อให้ได้ชัยกลุ่มของมันยังจะเสื่อมทรุดลง และกลุ่มที่เสื่อมทรุดต่อให้ไม่ถูกผู้อื่นฆ่าตาย ก็ต้องถูกกลืนกินเลือกยอมจำนนอาจเสียหน้าอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับเสียชีวิตเป็นเหล่าต้ามานาน เรื่องเท่านี้มันทราบกระจ่างดีแก่ใจ ยิ่งไปกว่านั้น คนกลุ่มนี้มีจำนวนน้อยมาก แต่ฝีมือการรบเข้มแข็งยิ่ง แทนที่จะถูกกลุ่มอื่นกลืนกิน มิสู้ติดตามกองกำลังนี้ไปไม่ดีกว่าหรือ วันคืนของพวกมันสมควรดีขึ้นบ้าง ทุกวันนี้ผู้คนในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่ใช่สู้เพียงเพื่อหาหนทางเอาตัวรอดหรอกหรือ?การต่อสู้อันอึกทึกครึกโครม ก็จบสิ้นลงด้วยประการฉะนี้เองเมื่อจั่วม่อเห็นกงซุนชากลับมาพร้อมนักโทษกลุ่มใหญ่ มันก็แตกตื่นยิ่ง อย่างที่คาดหวังไว้จากเจ้าคนคลั่งไคล้สงคราม ประสิทธิภาพเช่นนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว! ยังไม่ทันจะได้ปิติยินดี พอเห็นนักโทษสามสิบคน ในใ
