จั่วม่อสลดหดหู่จนแทบเอาหัวพุ่งชนผนังเรือตายสองตาแรกมันได้ชัย ตาที่สามทั้งสองฝั่ายเสมอกัน ตาที่สี่ที่ห้าก็ยังคงเสมอกัน แต่หลังจากตาที่ห้าเป็นต้นมา มันไม่เคยชนะอีกเลยรวมแล้วพวกมันต่อสู้กันสิบตารวด แพ้ห้า เสมอสาม ชนะสอง ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ดีเอาเสียเลย และยิ่งพวกมันเล่นมากเท่าใด ช่องว่างระหว่างฝีมือของพวกมันก็ยิ่งถ่างกว้างออกไปเท่านั้น มันประหลาดใจเป็นที่สุด ศิษย์น้องกงซุนที่เหนียมอายและอ่อนแอจนไม่อาจต้านแรงลม แท้ที่จริงแล้วดุดันอำมหิตยิ่ง! ในอีกไม่กี่ตาถัดมา เพิ่งจะเปิดฉากได้ไม่นาน จั่วม่อก็ถูกถล่มราบคาบอย่างน่าสังเวชจั่วม่อพ่ายแพ้อย่างอนาถยิ่ง จนแม้แต่ผูเยายังทนดูไม่ไหว“มา! ให้ข้าเอง!”ผูเยากระโดดออกมารับหน้า ฉวยผลึกควบคุมไป จากนั้นเปิดฉากทำสงครามกับกงซุนชากงซุนชาพินาศสิ้นในทันที ความสามารถในการบัญชาการอันเลิศล้ำที่ผูเยาแสดงออกมา ทำให้จั่วม่อมึนเมาผู้ใดจะคาดคิด ผูเยาที่ดูงดงามราวอิสตรี เวลาบัญชาการรบกลับดุดันอำมหิตถึงเพียงนี้พวกเจ้าค่อยๆ เคี่ยวกรำตัวเองไปเถอะ! เกอไปเล่นสิ่งที่เกอถนัดดีกว่าจั่วม่อรำพึงในใจ หนึ่งคนหนึ่งอสูรคู่นี้ ล้วนเป็นนักยุทธศาสตร์โดยกำเนิด หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คือพวกมันเกิดมาเพื่อทำหน้าที่นี้! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเห็นสีหน้าของหนึ่งคนหนึ่งอสูรที่กำลังโรมรันพันตู พลันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาสีเลือดของผูเยาเป็นประกายเจิดจ้า รอยยิ้มโหดเหี้ยมจุดขึ้นที่มุมปาก ลงมือรวด
