ยิ่งเดินลึกเข้าไปในช่องทางเดิน ความตกตะลึงในหัวใจหงหยางยิ่งทวีขึ้นทุกขณะแม่น้ำอาณาจักรเป็นเส้นทางเดียวที่นำไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อย มันเคยข้ามไปมาหลายครั้งหลายหนจนคร้านจะนับอีก มันจดจำได้แม่นยำว่าเกาะแมกไม้รกร้างเป็นอาณาเขตของสำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบ บนเกาะมีศิษย์ไม่กี่คนคอยเฝั้าดูแล มันมีการคบหาสมาคมกับศิษย์สำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบเหล่านี้ ทุกครั้งที่เดินทางผ่านมา จะมีของกำนัลเล็กน้อยติดไม้ติดมือมามอบให้พวกมันเพื่อรักษาสายสัมพันธ์เอาไว้มันยังจำได้ว่าศิษย์สำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบเหล่านั้นไม่เคยสนใจในการพัฒนาเกาะแมกไม้รกร้าง ไม่ว่าจะนานเท่าไร เกาะแมกไม้รกร้างก็ยังคงรกร้างว่างเปล่าอยู่เสมอแต่…เกาะแมกไม้รกร้างกลายเป็นเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?ผ่านเข้ามาในช่องทางเดินขนาดใหญ่ สิ่งที่มันพบเห็นตลอดทางคือการปั้องกันอันแน่นหนาอย่างน่าตระหนก เห็นอาคมหวงห้ามสุดร้ายกาจอัดแน่นอยู่เต็มพื้นที่ ถึงขนาดที่ว่าหากพวกมันเผลอก้าวเท้าออกไปจากช่องทางเดินแม้แต่ก้าวเดียว เกรงว่าพวกมันอาจถูกฆ่าตายในทันทีโดยไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวด้วยพลังของค่ายกล คลื่นเสียงอันลี้ลับที่บัดเดี๋ยวปรากฏขึ้น บัดเดี๋ยวเลือนหายไป สะท้อนเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเจตนาสังหารอันไร้รูปลักษณ์เฝั้าติดตามพวกมันตลอดเวลา ทั้งกลุ่มก้าวเดินไปประดุจมีกระบี่แหลมคมจ่อจี้อยู่กลางหลัง ร่างกายของพวกมันเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นท่วมแผ่นหลังเส้นขนลุกชี้ชั
