ังสำนักแทน ก็ยังจะได้รับรางวัลมากมายแต่ในส่วนลึกของจิตใจ จั่วม่อไม่คิดรายงานข้อมูลนี้แก่สำนัก หากเป็นในอดีต มันจะรีบรายงานเรื่องราวดีงามนี้ไปยังสำนักโดยไม่รีรอลังเล แต่เวลานี้ คนผู้เดียวในสำนักที่มันยังคำนึงถึงคือซือฟูั่ สำนักกระบี่สุญตาในตอนนี้ไม่ใช่สำนักกระบี่สุญตาในอดีต ที่เป็นดั่งบ้านอันอบอุ่นของมันอีกแล้วหากมิใช่ซือฟูั่ มันจะไม่มีทรัพยากรติดตัวมา มันจะไม่มีกระทั่งธงสุญตา หากมันมาถึงสถานที่อันโดดเดี่ยวเปลี่ยวร้างเช่นเกาะแมกไม้รกร้างในสภาพนั้น เกรงว่าคงประสบเภทภัยมากกว่าวาสนาจั่วม่ออดไม่ได้ ต้องลอบกำมือแน่นโชคชะตา จะน่าเชื่อถือมากขึ้น หากคว้าเอาไว้ในกำมือของมันเอง“ฮ่าฮ่า” ฟูั่ฟงหัวร่อเบาๆ มันคล้ายมีแผนการเป็นมั่นเป็นเหมาะ “ข้าจะใช้ข่าวสารชิ้นหนึ่งแลกเปลี่ยนกับพี่จั่ว”“ข่าวสาร?” ข้อเสนอของฟูั่ฟงกลับเหนือความหมายของจั่วม่อฟูั่ฟงกล่าวอย่างใจกว้าง “พี่จั่วสามารถชมดูก่อน หากพี่จั่วไม่พึงพอใจ เราสามารถเจรจาต่อรองกันอีกรอบ” กล่าวจบ มันใช้ดรรชนีดีดม้วนหยกพุ่งมายังจั่วม่อเพี๊ยะ!ฝั่ามือสีทองข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลังจั่วม่อ ตะปบม้วนหยกไว้ได้อย่างแม่นยำฟูั่ฟงแย้มยิ้ม ไม่กล่าววาจา แต่ในใจอดชื่นชมความรอบคอบของจั่วม่อไม่ได้จั่วม่อรับม้วนหยกมาจากองครักษ์เกราะทอง ก้มศีรษะต่ำ อ่านข้อความที่อยู่ภายในภายในม้วนหยกมีเนื้อหาไม่มากนัก แต่หลังจากอ่านถึงคำสุดท้าย จั่วม่อรู้สึกราวกับจมอยู่ในธารน้ำแข็ง
