าอันเลื่อนลอยกลับมากระจ่างชัดดังเดิมมันสูดลมหายใจลึก รีบกวาดจิงสือทั้งหมดลงไปในแหวน แล้วหันกลับมาสะสางยุทธภัณฑ์เวทที่เหลือ จิตใจคล้ายยังเลอะเลือนมึนงงอยู่บ้าง“ฮะ!” เสียงอุทานของผูเยาจู่ๆ ก็ดังขึ้นข้างหูจั่วม่อจั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง ได้สติทันที มันพบว่าผูเยาปรากฏตัวอยู่ข้างกายมันตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบผูเยาจ้องมองกระดูกสีขาวในมือจั่วม่อไม่วางตาจั่วม่อโบกกระดูกในมือตามสัญชาตญาณ “มีปัญหาหรือไม่?”ผูเยายังคงจ้องมองกระดูกไม่วางตา ยื่นมือออกมา “ให้ข้าชมดู”“อ้อ” จั่วม่อเผลอส่งกระดูกให้ตามสัญชาตญาณทันทีที่กระดูกหลุดออกจากมือ มันพลันรู้สึกตัว ต้องสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง มันช่างโง่งมยิ่ง สิ่งที่กระทั่งผูเยายังสนอกสนใจถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นสินค้าที่ดี!ของตกอยู่ในมือผูเยาแล้ว นี่ไม่ต่างอันใดกับเนื้อเข้าปากสุนัข ไม่มีวันหวนกลับมาอีก!จริงดังคาด ผูเยาพลิกมือวูบหนึ่ง กระดูกขาวหายวับไป พลางกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง “ดี ข้าขอกระดูกนี้ก็แล้วกัน”จั่วม่อแทบกระอักเลือด มันทราบดีว่าไม่มีวันได้ของสิ่งนั้นกลับคืนชั่วนิรันดร์ รีบตอบโต้อย่างรวดเร็ว “แลกกับสิ่งใด?”“ข้าจะให้องครักษ์อสูรน้อย (เสี่ยวเยา) แก่เจ้าชุดหนึ่ง” ผูเยาไม่ให้โอกาสจั่วม่อต่อรอง“องครักษ์อสูรน้อย? นั่นมันตัวอะไร?” จั่วม่อรู้สึกสนอกสนใจขึ้นมาทันทีผูเยาหัวร่อฮิฮะ “เจ้าจะได้รู้เมื่อถึงเวลา” กล่าวจบ มันก็หายวับไปจั่วม่อคอตก สลดหดหู่สุดเป
