ของพวกมัน “หลับเสียเถิด…นอนหลับพักผ่อนสักครู่…”เปลือกตาของพวกมันหนักอึ้งอย่างประหลาด ความหวาดระแวงในใจเลือนหายไปหัวใจของพวกมันค่อยๆ สงบลง อาการง่วงงุนรุนแรงขึ้นเป็นลำดับกองโจรลมดำไม่ใช่โจรธรรมดา พวกมันผ่านการเข่นฆ่าเดิมพันชีวิตนับครั้งไม่ถ้วนทุกคนผลักดันความกลัวออกไปจากใจ รีบเร่งเร้าโคจรพลังปราณเร็วรี่ เพื่อต้านทานเสียงมนตราอันสะท้านขวัญวิญญาณนี้ในที่สุดพวกมันพลันเข้าใจกระจ่าง ยิ่งลากถ่วงออกไปนานเท่าใด พวกมันก็ยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นเท่านั้นทั้งหมดระดมปลดปล่อยท่าไม้ตายสุดยอดออกมาแทบจะพร้อมเพรียงกัน!ปราณกระบี่กับลำแสงยุทธภัณฑ์เวทมากมายทะยานขึ้นสู่ท้องฟั้า จู่โจมใส่ดวงอาทิตย์อันโชติช่วงที่กลางนภาอย่างหักโหม!การตอบโต้ก่อนตายของกองโจรลมดำสะท้านขวัญวิญญาณจั่วม่อถึงที่สุด ความถือดีในหัวใจมันสลายวับไป หัวใจน้อยๆ เต้นระรัวแทบกระดอนออกมาจากอก หากเปั้าหมายของการโจมตีครั้งสุดท้ายนี้เป็นตัวมัน เกรงว่าร่างกายมันแม้แต่เศษฝุั่นธุลีก็คงไม่มีเหลือเคล้ง!ห่วงเสียงพุทธะทันใดนั้นสะท้านขึ้นเฮือกหนึ่ง!แสงสีทองแตกระเบิด คลื่นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดุจสายฟั้าฟาด สุ้มเสียงลึกล้ำเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นเสียงตวาดด้วยพิโรธขององค์พระโพธิสัตว์ ทั้งดุร้ายและเกรี้ยวกราด!เหล่ากองโจรลมดำภายในค่ายกลรู้สึกร่างสั่นระริก พลังปราณแตกซ่าน หลุดออกจากการควบคุมโดยสิ้นเชิง ทุกผู้คนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง เมื่อพวกมันเงยหน้าขึ้นมอง
