ามกลางพื้นที่รกร้างกันดาร มันรู้สึกรอบข้างช่างหนาวเหน็บ แม้ว่าจะอยู่ภายใต้การปกปั้องคุ้มครองของหมอกพิษ ก็ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่ทำให้มันยังสงบใจได้ คือดวงจันทร์สีส้มแดงอันแปลกประหลาดกลายเป็นสลัวมัวหม่นลง ค่ายกลใหญ่สมควรไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้นานจนกระทั่งถึงตอนนี้ มันยังไม่ได้พบเจอผู้ใดเลยทันใดนั้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยน มันมาอีกแล้ว!ติง ติง ติง!ลูกธนูเสียงล่องหนทิ่มแทงเข้าไปในหมอกพิษ เช่นเดียวกันกับหลายครั้งก่อนหน้านี้โจวหานโคจรพลังปราณเล็กน้อย หมอกพิษไหลเวียนอย่างพิสดาร ลูกศรเสียงทั้งสามก็สลายหายไปลูกธนูเสียงของศัตรูแทบจะจู่โจมมาอย่างฉับพลัน อย่างไรก็ตาม หมอกพิษของมันนับเป็นดาวข่มอย่างสมบูรณ์ของเวทวิชาที่โจมตีอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ติง ติง ติง!พายุลูกศรเสียงหนาแน่นดุจห่าพิรุณ พลันโหมโจมตีใส่มันโดยไม่มีวี่แววล่วงหน้า!โจวหานไม่ตื่นตระหนก ดูสงบเยือกเย็นยิ่ง หมอกพิษไหลเวียนรอบกายอย่างแช่มช้าลูกศรเสียงที่จู่โจมใส่หมอกพิษราวกับจมลงไปในบึงโคลน ล้วนหายวับไปในพริบตารอยยิ้มเยาะเย้ยพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าดำคล้ำของมัน ไร้ประโยชน์น่า!ทันใดนั้น โจวหานสังเกตเห็นวัตถุเล็กๆ กระทบหมอกพิษของมัน ไม่ใช่ลูกศรเสียง!สีหน้ามันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด พลันเข้าใจกระจ่าง พายุลูกศรเสียงระลอกนี้ล้วนมีไว้เพียงเพื่อปกปิดสิ่งของเล็กๆ ชิ้นนี้!บัดซบ!ชั้นนอกสุดของหมอกพิษ ถูกย้อมเป็นสีซีดเหมือนกระดูกขาวใ
