ดวัชรสูตรน้อยให้แก่มันแต่อย่างใดหากจะบอกว่าปั้ายหินสุสานถ่ายทอดวิชาให้แก่มันเพราะความชื่นชอบเอ็นดู กระทั่งจั่วม่อเองยังไม่เชื่อแม้สุดท้ายไม่สามารถคาดเดาจุดมุ่งหมายของพวกมันทั้งสอง แต่จั่วม่อสามารถตัดสินได้ ว่าสิ่งใดมีประโยชน์ต่อมันมากกว่าจั่วม่อตัดสินใจเชื่อฟังปั้ายหินสุสานเมื่อตกลงใจแล้ว มันก็เริ่มคิดว่าปั้ายหินสุสานจะแก้ปัญหานี้ให้แก่มันด้วยวิธีใด นึกถึงวัชรสูตรน้อยกับถ้อยคำที่ลอยอยู่บนปั้ายหินเมื่อสักครู่ จั่วม่อตั้งใจว่า ต่อไปจะเข้ามาเยี่ยมเยือนทะเลแห่งจิตสำนึกบ่อยครั้งขึ้นอีกสักนิดหลังจากขบคิดจนครบถ้วนกระบวนความ จั่วม่อลุกขึ้น เดินตรงไปหาผูเยา กล่าวอย่างไม่ยอมเสียเวลา“อา ข้าคิดได้แล้ว ตกลงทำการค้า!”“ทางเลือกของเจ้าฉลาดมาก” ริมฝีปากบางเฉียบเช่นคมมีดเย็นของผูเยายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจั่วม่อมองปราดเดียวก็พบเห็นรอยเยาะเย้ยในรอยยิ้มนี้ได้ ทั้งยังรู้สึกว่ารอยยิ้มของผูเยานี้แฝงไว้ด้วยความสะใจแปลกๆ แทบจะเป็นหลักฐานยืนยันการคาดเดาบางส่วนของมันในที่สุดมหาหัตถ์พันใบบทแรกกับหัตถ์พันใบน้อยสามกระบวนท่าแรกก็มาอยู่ในมือมัน จั่วม่อเริ่มศึกษาพวกมันอย่างหิวกระหายเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิดลึกลับคลุมเครือ จนถึงวันนี้จั่วม่อยังแทบไม่มีความคืบหน้า แม้ว่าทั้งสองวิชาใหม่นี้มีจุดที่ยากจะทำความเข้าใจ แต่เทียบกับเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิดแล้ว ยังง่ายดายกว่ามาก แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจมากที่สุดสำหรับจั่วม่อ
