“แค่เลือดหยดเดียว ราคาเล็กน้อยเช่นนี้ เจ้าก็ไม่เต็มใจจ่ายแล้ว?” ผูเยาขมวดคิ้วนิ่วหน้า ตัดพ้ออย่างขุ่นข้อง“ราคาเล็กน้อย?” จั่วม่อสุ้มเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เอาเลือดจากร่างกายข้ายังจะเล็กน้อยอีกหรือ?”จากนั้นกล่าวอย่างเฉียบขาด “เรื่องนี้ไม่สามารถเจรจากันได้ จิงสือหรือยุทธภัณฑ์เวท จะมาเทียบเท่าชีวิตน้อยๆ ของข้าได้อย่างไร?”ผูเยาสะบัดหน้า ยกมือเท้าคาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเสนอว่า “เช่นนี้เป็นอย่างไร ข้าไม่ต้องการแก่นโลหิตของเจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องให้ปราณพิภพที่เจ้าสูบขึ้นมาจากพื้นโลกแก่ข้าทุกวัน”“ปราณพิภพ?” จั่วม่ออึ้งไปครู่หนึ่ง แต่มันตอบสนองได้เร็วมาก ในใจหวนนึกถึงการต่อสู้กับจระเข้หนามครามเมื่อสักครู่ และนึกถึงความรู้สึกอันพิสดารที่ร่างกายของมันเชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกับโลกมีปัญหา!เจ้าผูเยาจอมเจ้าเล่ห์ ที่แท้นี่จึงเป็นเปั้าหมายที่แท้จริงของมัน!“อันใดคือปราณพิภพ?” จั่วม่อถาม ในใจพอมีคำตอบอยู่แล้วผูเยาเป็นอสูรที่มีอายุหลายพันปี แม้ว่าจั่วม่อพยายามปกปิด แต่ไหนเลยจะรอดพ้นสายตาและสติปัญญาของมันไปได้ ผูเยาสามารถค้นพบร่องรอยจากการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในดวงตาจั่วม่อ ทันใดนั้นยิ้มกริ่มแบบไม่ปิดบัง “เผ่าปิศาจมักมีความคิดอยู่เสมอว่าแผ่นดินโลกเป็นมารดาของสรรพสิ่ง พลังของโลกยิ่งใหญ่ไพศาลกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมดเมื่อพวกมันบำเพ็ญเพียร พวกมันจะให้ความสนใจเป็นพิเศษในการสื่อสารสัมพันธ์กับแผ่นดินโ
