อบปราณเอย กรรไกรตัดสมุนไพรเอย มีดถลกหนังเอย พุ่งขึ้นไปกลางอากาศ ลำแสงแต่ละสายมีสีสันเฉพาะตัวละลานตาไปหมดแต่พวกมันล้วนเป็นซิวเจ่อสายการผลิต ปกติไม่เคยฝึกปรือกระบวนท่าจู่โจมเป็นจริงเป็นจัง เวลานี้ยิ่งรีบร้อนลนลาน แม้แต่เงาของจระเข้หนามครามยังไม่กระทบถูกเห็นจระเข้หนามครามควบดิ่งเข้าหาศิษย์พี่ ศิษย์น้องหลายคนแทบไม่อาจหักใจทนดูเพียงคะเนจากผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในการปะทะครั้งก่อนๆ เป็นที่คาดคำนวณได้ว่าการจู่โจมของจระเข้หนามครามดุเดือดรุนแรงถึงเพียงไหน!เพียงพุ่งชนหนึ่งครั้ง ก็เพียงพอจะทลายหินผาบดขยี้ทองคำ!หากไม่ปั้องกัน ก็มีเพียงจุดหมายปลายทางเดียว…ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ!หากศิษย์พี่ไม่อยู่แล้ว ด้วยพลังของพวกมันเอง ไฉนเลยจะอยู่รอดบนเกาะแมกไม้รกร้างนี้ได้ เมื่อไม่มีการปกปั้องคุ้มครองจากค่ายกลใหญ่ พวกมันก็ไม่ต่างอันใดจากฝูงลูกแกะท่ามกลางมวลหมาปั่ามหาศาล ไม่มีปัญญาปั้องกันตนเองแม้แต่น้อยทุกผู้คนหัวใจดิ่งวูบพวกมันจบสิ้นแล้ว!ในเวลานี้เอง จั่วม่อเงยหน้าขึ้นจระเข้หนามครามอยู่ห่างออกไปเพียงสิบก้าวเท่านั้น รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง สามารถเห็นภาพติดตาซ้อนทับเป็นเงาอยู่เบื้องหลัง พลังสภาวะกร้าวแกร่งสุดขีดกดทับจนผู้คนหายใจไม่ออกทันทีที่เงยหน้าขึ้น จั่วม่อในดวงตาปะทุขึ้นด้วยกลุ่มแสงปราณกระบี่สีทอง มันพลันสะบัดสองมือขึ้น งอขาซ้ายกวาดกลับไปข้างหลังเพียงเปลี่ยนท่วงท่าเสร็จสิ้น ฟันอันแหลมคมของจระเข้หนามครามก็งับลง พอดี
