ำเสียงตึงตังระคายหูมากมายปานนี้เพื่ออันใด แล้วลูกไฟน้อยๆ นั่นจะเอาไปทำอะไร หรือจะให้ข้าเอาไปย่างเนื้อ?”เพ่งมองลูกไฟสีเหลืองทองปะทุอยู่ใจกลางค่ายกล จั่วม่อเลียริมฝีปาก ดวงตาประดุจหมาปั่าหิวโหยจ้องมองลูกแกะ “นี่คือไฟอีกาทองคำของแท้!”“แล้วเป็นไร? เจ้าไม่มีปัญญาใช้มันเสียหน่อย!” ผูเยาน้ำเสียงเยาะเย้ยตามปกติ“ค่ายกลของเจ้าเพียงสามารถคงสภาพนี้ไว้ไม่เกินห้าวัน จากนั้นลูกไฟอีกาทองคำย่อมสลายไปตามธรรมชาติ หรือเจ้าคิดจะหลอมกลั่นเป็นโอสถปราณ?”“ไม่ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว!” จั่วม่อจ้องมองลูกไฟอีกาทองคำขนาดเท่ากำปันตาเขม็ง“ฮะ?”“ข้าจะขายไฟ! ขายไฟอีกาทองคำโดยตรงเลย!”จั่วม่อดวงตาสาดประกาย ราวกับแสงระยิบระยับบาดตาของจิงสือมากมายนับไม่ถ้วน กรีดวาดมือไปมา สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคลั่งไคล้ “ข้าจะแบ่งลูกไฟอีกาทองคำนี้เป็นหลายสิบลูก ผนึกไว้ในกล่องหยก แล้วขายพวกมัน!”ผูเยาตาเบิกโพลง ต้องยอมรับว่าความคิดของจั่วม่อบรรเจิดยิ่ง แต่มันเหลือบมองลูกไฟอีกาทองคำแวบหนึ่ง กล่าวว่า “แล้วเจ้าจะแบ่งอย่างไร? เจ้ารู้จักค่ายกลผนึกหรือไม่? อย่าหวังจะถามข้า วิธีการที่ข้าทราบ ไม่มีวิธีใดที่เจ้าสามารถใช้ได้ กระทั่งข้าเองในสภาพปัจจุบันยังไม่มีปัญญากระทำได้”“นั่นเป็นปัญหาอยู่บ้าง” จั่วม่อยอมรับ มันไม่กล่าวคำใดอีก จมลงไปในภวังค์ความคิดอย่างรวดเร็วผูเยาก็ไม่รบกวนมัน กล่าวได้ว่าหากวิธีการของจั่วม่อกระทำสำเร็จได้จริง นี่จะเป็นโอก
