ดำน้อยก็คล้ายไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงอีก แต่ความสนุกสนานเบิกบานใจที่เจ้าดำน้อยส่งผ่านเข้ามาในใจมัน ทำให้จั่วม่ออารมณ์ดีขึ้น“เจ้าจอมตะกละน้อย สักวันเจ้าจะรับประทานจนตัวเองตาย” จั่วม่ออดพึมพำไม่ได้พอนึกเรื่องนี้ขึ้นมา มันค่อยตระหนักว่ามันไม่ได้มีแค่เจ้าตะกละน้อยที่อยู่ในมือนี้เพียงตัวเดียว นกโง่ชมชอบรับประทานโอสถปราณ มิหนำซ้ำยังเลือกมากอีกด้วย เจ้าดำน้อยชมชอบรับประทานสิ่งที่มีปราณธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ รสนิยมของเจดีย์น้อยก็มีแต่จะสูงขึ้นทุกวัน ต้องการรับประทานสินค้าคุณภาพสูงขึ้น สูงขึ้นเรื่อยๆได้ยินคำรำพึงของจั่วม่อ เจ้าดำน้อยโบกหนวดเรียวยาวสองเส้นบนหัวเร็วรี่ ราวกับจะโต้แย้งความเห็นของจั่วม่อ การเปลี่ยนแปลงอื่นขณะนี้ยังไม่เห็นชัดตา แต่เจ้าดำน้อยดูเหมือนเฉลียวฉลาดแสนรู้กว่าเดิมมาก“ฮ่าฮ่า เจ้าเมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องทำงานของเจ้า” จั่วม่อก้มตัววางเจ้าดำน้อยลงนพื้นเจ้าดำน้อยโบกหนวดไปมา จากนั้นเปลี่ยนเป็นลำแสงสีดำแกมทอง บินพุ่งออกไปจั่วม่อรีบตามติดหนึ่งคนหนึ่งแมลงยุ่งวุ่นวายกับการค้นหาอยู่สองสามวัน แต่จั่วม่อดูเหมือนจะใช้โชคของมันไปหมดแล้วพวกมันพบเส้นชีพจรปราณปฐพีไม่กี่เส้นบนเกาะแมกไม้รกร้าง ทั้งหมดเป็นเส้นชีพจรปราณปฐพีขนาดเล็ก หากอาศัยเส้นชีพจรปราณปฐพีเหล่านี้บุกเบิกทุ่งปราณ ระดับคุณภาพของทุ่งปราณจะไม่เกินระดับสามอย่างแน่นอน จั่วม่อในที่สุดค่อยเข้าใจแจ่มแจ้งว่าไฉนสำนักกระบี่ห
