มิดในโพรงถ้ำใต้ดินไม่มีผลต่อเจ้าดำน้อยเลยสักนิด จั่วม่อก็ใช้พลังจิตสำนึกอันเข้มแข็งแผ่ออกไปรอบด้าน ทุกสิ่งทุกอย่างสะท้อนเข้ามาในใจมันประหนึ่งเห็นชัดเจนด้วยสายตาเร่งรุดเข้าไปในโพรงถ้ำ จั่วม่อรู้สึกว่ามันกำลังมุ่งหน้าลงต่ำ ดิ่งลึกลงไปใต้ดินอย่างต่อเนื่อง ระหว่างทาง มันใช้กระบี่บินทะลวงทางตันเข้าไปเป็นครั้งคราว จนกระทั่งถึงตอนนี้ ยังไม่พบร่องรอยว่าเคยมีผู้คนล่วงหน้าเข้ามาก่อน ทำให้มันรู้สึกตื่นเต้นคาดหวังมากยิ่งขึ้นเดินต่อไปราวครึ่งชั่วยาม เมื่อจั่วม่อเลี้ยวผ่านทางโค้งมุมหนึ่ง พบเห็นฉากเบื้องหน้าก็พลันตะลึงลานเห็นบ่อหินหลอมเหลวสีแดงก่ำขนาดใหญ่โตมหฬาร ไหลเวียนช้าๆ ค่อยๆ เดือดปุดผุดพราย ในครรลองสายตามันเต็มไปด้วยแสงสีแดงสดใส ในโถงถ้ำประหนึ่งโลกสีแดงเข้มอันเป็นเอกเทศใบหนึ่ง คลื่นความร้อนกวาดออกมาเป็นครั้งคราว แต่ละระลอกคล้ายบิดเบือนชั้นบรรยากาศจนแปรปรวน บัดเดี๋ยวชัดเจน บัดเดี๋ยวพร่าเลือน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันทะเลสาบหินหนืดคล้ายปะทุอยู่ตลอดกาล มีขนาดพื้นที่ราวสามหมู่ ผนังหินที่ล้อมรอบยอยยุบตัวลงไปในบ่อหินหลอมเหลวตลอดเวลา ละลายหายไป แต่หลังจากนั้นสักครู่ หินหนืดตรงบริเวณชายฝังเย็นตัวลง กลับกลายเป็นหินแข็งอีกครั้ง ถมทับหลุมบ่อจนเต็มเหมือนเดิมฮะ? ดวงตาของมันตกลงบนร่างแมลงทองทมิฬ ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ เจ้าดำน้อยปีนขึ้นไปบนก้อนหินสีแดง เริ่มแทะอย่างเมามันจั่วม่อดวงตาเบิกกว้างในทันใด เผย
