ถานที่แห่งนี้จะรกร้างแต่ไม่มีความขัดแย้ง ไม่มีข้อพิพาทใดๆ สำหรับพวกเรา ที่นี่เป็นสวรรค์! รกร้าง?แร้นแค้น? กลัวอันใด เราสามารถเปลี่ยนแปลงมันด้วยตัวเราเอง! ข้าเรียกพวกเจ้ามาเพื่ออธิบายกฏเสียก่อน ในเกาะแมกไม้รกร้างแห่งนี้ ผู้ใดก็ตามที่สร้างทุ่งปราณ ผู้นั้นสามารถเพาะปลูกในทุ่งปราณที่สร้างเอง ผู้ใดก็ตามที่เพาะปลูก ผู้นั้นได้รับสิ่งที่มันปลูกเองทั้งหมด ข้าจะไม่เก็บส่วนแบ่ง สำนักจะไม่แบ่งผลผลิตของพวกเจ้า! นอกจากนี้ พวกเจ้ายังสามารถเพลิดเพลินไปกับผลประโยชน์ที่สำนักกำหนดไว้ให้แก่พวกเจ้า สิ่งเหล่านี้จะไม่เปลี่ยนแปลง”“ศิษย์พี่ ท่านพูดจริงๆ?” หลายคนมีสีหน้าตื่นเต้น เดิมทีพวกมันรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้รกร้างห่างไกล ดังนั้นในใจต่อต้านอยู่บ้าง เมื่อได้ยินจั่วม่อกล่าวเช่นนี้ ค่อยแตกตื่นยินดีขึ้นมา พวกมันล้วนเป็นซิวเจ่อสายการผลิต ในหมู่พวกมัน ไม่มีผู้ใดสนใจในการรบราฆ่าฟัน การสร้างทุ่งปราณอาจจะยากลำบาก แต่หากพวกมันสร้างขึ้นมา สิ่งที่ปลูกไว้จะเป็นของพวกมันทั้งหมด! สำนักจะไม่เก็บส่วนแบ่งตามปกติควรทราบว่าทุ่งปราณที่เช่าจากสำนัก โดยทั่วไปมักจะเก็บส่วนแบ่งรายได้ในอัตราสูงพอสมควรจั่วม่อยักไหล่ “ตราบเท่าที่ข้ายังอยู่ที่นี่ รับรองว่าไม่มีปัญหา แต่หากทางสำนักมีการเปลี่ยนคน ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”จั่วม่อกล่าวเช่นนี้ ผู้คนกลับเชื่อถือมันมากกว่าเดิม อย่างน้อยศิษย์พี่จั่วก็ไม่ได้กล่าวเพ้อเจ้อเลื่อนลอยหลอกลวงพวกม
