จั่วม่อเบิกตามองเถาวัลย์สีม่วงที่กำลังเติบโตอย่างปั่าเถื่อน เถาวัลย์ม่วงหนาเท่านิ้วมือ เรียบลื่นแข็งแกร่ง มีพวงดอกไม้สีน้ำเงินเล็กๆ งอกออกมาจากเถา ให้ความรู้สึกเยือกเย็นสง่างาม เถาวัลย์เหล่านี้ไม่ได้มีรากฐานรองรับ แต่เติบโตขึ้นกลางอากาศอันว่างเปล่ากระจายออกไปสี่ทิศสี่ทางจั่วม่อสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กๆ นับไม่ถ้วนดวงตาจ้องเถาวัลย์ม่วงเขม็ง เต็มไปด้วยความหวาดระแวงมันสามารถสัมผัสกลิ่นอายอันคุ้นเคยจากภายในเถาวัลย์ม่วงกลุ่มนี้แปลงรูปลักษณ์!เถาวัลย์ม่วงคือเจตจำนงกระบี่ของซือฟูั่!บัดซบ สายตามันมองลอดระหว่างกิ่งเถาวัลย์ จ้องไปยังน้ำพุปราณที่ผุดพรายเป็นฟองอยู่ไม่ไกล แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งแตกตามสัญชาตญาณ แม้ว่าทุกช่วงระยะหนึ่งจะมีน้ำดื่มและเสบียงอาหารส่งเข้ามาในค่ายกลอยู่เป็นประจำ แต่ปริมาณไม่มากพอที่จะบรรเทาความหิวกระหายของมันหลังจากเสียเวลาไปหลายวัน จั่วม่อแทบไม่เข้าใจค่ายกลบัดซบนี้แม้แต่น้อย หัวใจมันเย็นเฉียบ แม้ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักว่าจ้างปรมาจารย์ท่านใดให้มาก่อตั้งค่ายกลขบวนนี้ แต่ฝีมือของคนผู้นี้น่าอัศจรรย์ยิ่ง จั่วม่อไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าสามารถนำเจตจำนงกระบี่มาใช้สร้างค่ายกล! ตอนที่มันตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ยังแทบไม่กล้าเชื่อวิจารณญาณของตนเองสิ่งที่ทำให้จั่วม่อรู้สึกอับจนหนทางมากกว่าเดิม คือเจตจำนงกระบี่ทั้งห้าที่อยู่ภายในค่ายกล ล้วนแล้วแต่บรรลุขั้นเ
