ครั้นเมื่อจั่วม่อ เหวยเสิ้งและหลัวหลี พบเห็นท่านเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์อา พวกมันก็กลายเป็นเรียบๆ ร้อยๆ ขึ้นมาทันที“ฮึ่ม พวกเจ้าประเสริฐมาก ไปเข้าร่วมชุมนุมวิจารณ์กระบี่ แต่ไม่มีผู้ใดกลับมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์สักคน” สือฟั่งหรงผู้ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อเห็นคนทั้งสาม อารมณ์ที่ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งย่ำแย่ลงกว่าเดิม ทั้งสามคนได้รับบาดเจ็บ ความรับผิดชอบทั้งหมดต้องตกลงบนศีรษะนางทั้งสามคนหนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจ สือฟั่งหรงอาจรั้งลำดับสุดท้ายในสี่ผู้อาวุโส แต่ในความเป็นจริง การล่วงเกินอาจารย์อาหญิงสี่ ผลลัพธ์ก็น่าสังเวชมากแล้วเผยเหยียนหรานกับพวกสีหน้าไม่สู้ดี ทุกผู้คนที่ถูกลากไปยังอารามตงฝู ต้องแผดเสียงถกเถียงวุ่นวายมาหลายวัน แน่นอนว่าไม่มีทางอยู่ในอารมณ์ที่ดี ยิ่งไปกว่านั้น ลูกศิษย์ทั้งสามคนล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายสูงลิบลิ่ว“เอาละ เอาละ” หยานเล่อออกหน้าไกล่เกลี่ย “พวกเจ้าก็เกินไป แต่ละคนกลับมาในสภาพเช่นนี้ พวกเราที่เป็นผู้ปกครองจะไม่กังวลได้อย่างไร? พวกเจ้าต้องจำไว้ ชัยชนะหรือพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียว ไม่ได้มีความหมายอันใด ตราบใดที่เจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้จะมีโอกาสยืนขึ้นเสมอ หากกระทั่งชีวิตน้อยๆ ยังไม่หลงเหลือ ชัยชนะยังจะมีความหมายอันใดเล่า?”ทั้งสามก้มหน้า พึมพำรับคำเผยเหยียนหรานสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย รับช่วงกล่าวสืบต่อ “อาจารย์อาของเจ้ากล่าวถูกต้อง พวกเจ้าต้องจดจ
