ี่สุด พลังบำเพ็ญเพียรของมันยังต่ำชั้นกว่าอีกสี่คน หลังจากโจมตี ก็ได้รับบาดเจ็บทันควัน! แต่มุมปากของมันแทนที่จะบิดเบี้ยว กลับยกยิ้มขึ้น มีเค้าความสะใจวาบผ่านความปรารถนาในการต่อสู้แทนที่จะลดลง มีแต่เพิ่มสูงขึ้น สะใจ บ้าคลั่ง เร่าร้อน!คราวนั้น ข้าผลักดันเจ้าไปยังสภาพน่าอนาถ แต่เจ้าไม่เคยรามือยอมรับความพ่ายแพ้ มาบัดนี้ เป็นเจ้ากดดันข้าจนมีสภาพน่าอนาถเช่นนี้…แล้วข้าจะพ่ายแพ้เจ้าได้อย่างไร!หลัวหลีถลึงตาเบิกกว้างอย่างกะทันหัน กระบี่บินที่ลอยอยู่เบื้องหน้าคำรามกระหึ่มใบกระบี่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น จากนั้นปักลงบนพื้นเบื้องหน้าเท้าของหลัวหลีเฉกเช่นลำแสงสายหนึ่ง จมลงไปจนมิดด้ามมันคุกเข่าตามติด กระซิบเสียงต่ำ “หว่อหลี!”หว่อหลี… แบ่งแยกตัวเอง …หว่อหลี…เสียงกึกก้องดังกังวานอยู่รอบกายมัน เงาร่างที่ลอยอยู่ข้างหน้ามันซึ่งดูคล้ายเงาสตรีอันเลือนราง พลันกลายเป็นชัดเจน เห็นสตรีในอาภรณ์เรียบง่าย ผมเผ้าไปล่ปลิวชี้ชันดวงตาของนางขุ่นเคือง ทอดถอนเบาๆ คราหนึ่ง ค่อยยกฝั่ามือเรียวงามขึ้นลำแสงหนึ่งแดงหนึ่งเขียวพวยพุ่งออกจากฝั่ามือนาง สกัดกั้นไว้ข้างหน้าพวกมันทั้งสองฉางเหิงยืนนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ พื้นดินใต้ฝั่าเท้าแตกเป็นเสี่ยงๆ จนกระทั่งพื้นดินสลายเป็นฝุั่นดิน มันก็ยังไม่ขยับเขยื้อน ด้านหน้ามัน แมงมุมโลหิตดูคล้ายเดือดดาล กรีดร้องเสียงแหลม อักขระยันต์ทั่วร่างสว่างไสวขึ้นเห็นม่านแสงสีเลือดแตะแต้มด้วยจุดแสงสีดำเล็ก
