ตู้ม!
แม้นักฆ่าทั้งสองจากหอเฟิงอวี่จะมีพลังฝีมืออยู่ในขอบเขตจ้าวยุทธ์ ทว่าเมื่อพลังปราณแท้ภายในระเบิดออกในชั่วพริบตา ก่อเกิดเกราะพลังป้องกันร่างกาย กลับไม่อาจต้านหมัดนั้นได้เลย
หมัดอันดุดันประหนึ่งมังกรพิโรธระเบิดออกอย่างไร้ต้าน ฉีกเกราะป้องกันในพริบตา ก่อนกระแทกเต็มแรงใส่ร่างของทั้งสอง
“อ๊าก! แค่ก…!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมโลหิตที่พ่นออกมาจากปาก นักฆ่าทั้งสองลอยละลิ่วไปไกล ก่อนจะกระแทกพื้นหินเขียวแข็งดั่งเหล็กจนแตกร้าว
ตึง!
พื้นหินแตกระแหงเป็นรอยยับยู่ ร่างทั้งสองแหลกเหลวตกตายในทันที เหลือเพียงร่างไร้ลมหายใจในหลุมรูปคน!
ฟิ่ว! ฟิ่ว! ฟิ่ว!
ในเวลาเดียวกัน ลำแสงเยียบเย็นพุ่งเข้าจากด้านหลังซูเฉินด้วยความเร็วสูง
แววตาของซูเฉินวาบเย็น เขาตวัดเท้ากระแทกพื้น พลังปราณแท้แผ่พุ่งออกจากร่าง จากนั้นสะบัดแขนเสื้อออกด้วยแรง พลังจากปลายแขนเสื้อดั่งเหล็กกล้ากวาดล้างลำแสงทั้งหมด
ลำแสงเหล่านั้นล้วนเป็นมีดบินใบยาวสีน้ำเงินเข้ม เคลือบยาพิษ!
“หือ?”
บนหลังคาบ้านไม่ไกลออกไป มือสังหารจากหอเฟิงอวี่คนหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนก เหงื่อเย็นไหลชุ่มหลัง พอเห็นซูเฉินฆ่าพรรคพวกตนอย่างง่ายดาย แม้แต่มีดบินที่ไม่เคยพลาดเป้าก็ยังถูกสะบัดแขนเสื้อปัดทิ้งได้ เขาจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหันหลบหนีในทันที
“คิดจะหนี?”
ซูเฉินแค่นเสียงเย็นชา ใต้เท้าแสงสว่างสว่างวาบ ปรากฏกระบี่บินลอยขึ้นรองรับร่างของเข
