การณ์ความรอบรู้ของเทียนซงจื่อ ยังอ้าปากค้าง “ปั๋ายเอ๋อร์ไฉนตื่นเต้นถึงเพียงนั้น? ที่แท้เกิดเรื่องอันใดกันแน่?”มันไม่เคยเห็นหวีปั๋ายเสียกิริยาเช่นนี้มาก่อน เท่าที่มันจำได้ ศิษย์รักของมันผู้นี้อบอุ่นสง่างามอยู่เสมอ ทั้งสุภาพเรียบร้อย ทั้งเกรงอกเกรงใจ นี่…นี่มันอะไรกัน?ไม่มีผู้ใดสามารถบอกมันได้บรรดาผู้ที่พุ่งเข้าสู่ค่ายกลล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้า เป็นศิษย์ที่เด่นล้ำที่สุดและยอดเยี่ยมที่สุดของแต่ละสำนักในอาณาจักรนภาจันทร์ เป็นชนชั้นยอดในหมู่ศิษย์รุ่นหลังทั้งหมด ล้วนมีศักยภาพยิ่งใหญ่ แบกรับความคาดหวังของแต่ละสำนัก สิ่งที่พวกมันอบรมบ่มเพาะเป็นคำสอนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในอาณาจักรนภาจันทร์ มิหนำซ้ำพวกมันยังใช้ยุทธภัณฑ์เวทที่ดีที่สุด กระบี่บินที่ยอดเยี่ยมที่สุด…พวกมัน…ชั่วขณะนี้พวกมันคล้ายเสียสติกันไปทั้งหมด ความปรารถนาต่อสู้เต้นเร่าอย่างบ้าคลั่งอยู่บนใบหน้าของแต่ละคน ดวงตาของพวกมันที่มองไปยังค่ายกล เต็มไปด้วยความโหยหากระหาย!ค่ายกลผีสางนั่น แฝงไว้ด้วยมนตราล่อลวงอันใดกัน…ไม่ว่าจะลอยอยู่บนฟั้า หรืออยู่บนพื้นดิน เวลาคล้ายหยุดนิ่งลงที่ตรงนี้ เหล่าซิวเจ่อทั้งมวล ไม่คำนึงถึงพลังบำเพ็ญเพียรสูงต่ำ ล้วนอ้าปากค้างอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าโง่งมร่างกายไม่ขยับ ไม่มีเสียงพูดจา ราวกับว่าพวกมันทั้งหมดล้วนกลายเป็นรูปปันหินไปแล้วในชั่วขณะจิตนี้ ตงฝูเงียบสนิท จนหากเข็มสักเล่มตกลงบนพื้นยังได้ยิน!
