่งซิวเจ่อผู้เข้าร่วมการต่อสู้ในหอคลื่นสน ยังตื่นตะลึงกับแสงเจิดจรัสที่จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา!ผู้เข้าประลองหลายคนสนอกสนใจไม่น้อย แต่พวกมันยังไม่กล้าไปไหนมาไหนตามใจชอบ ล้วนพากันรั้งรออยู่ที่เดิม ทว่าเหล่ายอดฝีมือกลับไม่มีข้อกริ่งเกรงถึงเพียงนั้น พวกมันมุ่งหน้าตรงเข้าหาแหล่งกำเนิดแสงโดยไม่ลังเลซู่เร่งความเร็วของนางขึ้นไปจนถึงขีดสุด และเพื่อปั้องกันการซุ่มโจมตีระหว่างทางนางแผ่พุ่งพลังปราณทั้งหมดออกมาโดยไม่มีออมรั้งยั้งมือ กระบี่รัศมีดำที่ใต้ฝั่าเท้าปลดปล่อยสนามแม่เหล็กอันรุนแรงอย่างเต็มกำลัง แตกต่างจากการบินพุ่งตรงดิ่งอันสะเทือนเลื่อนลั่นของกระบี่บินอื่นๆ กระบี่รัศมีดำบินคล้ายเหินร่อนมากกว่า แต่เนื่องด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวเกินไป เสียงแหวกฝั่าอากาศก็สะท้านฟั้าสะเทือนดินไม่ต่างกัน นางไม่ได้ปิดซ่อนตัวเองแม้แต่น้อย เอาแต่เร่งรุดไปยังต้นกำเนิดแสงโดยไม่ใส่ใจสิ่งใดเจ้าคนขลาดเขลาที่กินข้าวต้ม*นั่น ที่แท้ไม่ได้ส่งนกกระเรียนกระดาษออกมาจริงๆ!(*ผู้ชายที่กินข้าวต้ม หมายถึงผู้ชายที่ไม่ทำการทำงาน เอาแต่พึ่งพาภรรยาหาเลี้ยงครอบครัว)ขณะที่เร่งรุดไป ซู่อดขมวดคิ้วนิ่วหน้าไม่ได้นางไม่พึงใจพฤติกรรมของจั่วม่อยิ่ง มันสมควรทราบกระจ่างแก่ใจว่าพลังของมันไม่เพียงพอ แต่ยังคงแสร้งทำเป็นห้าวหาญ กระทำการไปตามอำเภอใจ นับเป็นสหายที่น่ารำคาญเป็นที่สุด แม้นางไม่ได้คิดว่าจั่วม่อเป็นสหายของนาง แต่นางยังต้องพึ่งพามันหล
