ายหยกหรือเล็บเหล็กที่อยู่บนพื้น ยังเลือนหายไปจนหมดสิ้นเหง่ง เหง่ง หง่าง หง่าง!จงหมิงเอี้ยนอดไม่ได้ ต้องแค่นเสียงอย่างเย็นชา ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ในหมู่ศิษย์รุ่นหลังแห่งสำนักกระบี่ตงฉี มันได้ติดตามซือฟูั่ของมันฝึกปรือกระบี่ มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับวิชาค่ายกลเป็นอย่างดีค่ายกลแล้วเป็นไร?มันไม่ครั่นคร้ามแม้แต่น้อยหนึ่งกระบี่พิฆาตสรรพวิถี นี่จึงเป็นเซียนกระบี่ที่แท้จริง! มันยังคงอยู่ห่างไกลจากระดับชั้นอันน่าอัศจรรย์เช่นนั้น แต่คู่ต่อสู้ของมันเป็นชนชั้นจู้จีผู้หนึ่ง เพียงแค่ซิวเจ่อด่านจู้จีเท่านั้น อาศัยอะไรหยุดยั้งกระบี่ของมัน?มันไม่เชื่อ!หลายคนเข้าใจมันผิดอยู่บ้าง สำหรับเรื่องความบาดหมางกับจั่วม่อ จงหมิงเอี้ยนลืมเลือนไปตั้งแต่แรก มันไม่เคยจดจำใส่ใจเสียด้วยซ้ำ ศิษย์ของสำนักมันที่ถูกขับไล่จากตงฝูนั่นเป็นเพราะว่าฝีมือของเจ้าโง่นั่นไม่ดีเท่าผู้อื่นเท่านั้น ไม่มีเหตุผลอื่นใดอีก จงหมิงเอี้ยนคร้านจะใส่ใจ มันไม่ได้มีความรู้สึกเลวร้ายกับจั่วม่อเป็นการเฉพาะ แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีเช่นกันน่าเสียดายที่หวีปั๋ายพบพานหนานเหมินหยางก่อนมันมองหวีปั๋ายกับหนานเหมินหยางต่อสู้อย่างเร่าร้อนดุเดือดอยู่เบื้องหลังมัน จงหมิงเอี้ยนเศร้าเสียดายเป็นที่สุด จากนั้นหันมามองจั่วม่อที่เบื้องหน้า มันรู้สึกไร้รสชาติยิ่งแม้ว่าจะไม่ใช่หวีปั๋ายก็ตาม มันยังสมควรได้เล่นกับหนานเหมินหยาง แต่ไฉนมาจบลงที่จั่วม่อ?ในขณะที่ทอดถอนอ
