จงหมิงเอี้ยนใบหน้าดำคล้ำ เห็นเหวยเสิ้งกับกู่หรงผิงโรมรันพันตูอย่างดุเดือดด้วยสายตาตนเอง พลังฝีมือที่ทั้งคู่สำแดงออกมาเหนือล้ำกว่ามันไม่รู้ว่ากี่ขั้น อาศัยความถือดีของมัน ในใจรู้สึกไร้รสชาติจริงๆภายใต้อารมณ์คับแค้นรุนแรง มันไม่คิดปกปิดตัวเองแม้แต่น้อย เจตจำนงกระบี่ในร่างสั่นระรัวดั่งกลองศึก มันกำลังเฝั้ารอให้คนโง่เง่าบางคนมาเสาะหามันเองจงหมิงเอี้ยนรั้งลำดับแรกในหมู่ศิษย์สำนักกระบี่ตงฉี เป็นศิษย์รักของจั่วเหมยเทียนแน่นอนว่าไม่อ่อนแอ ชั่วขณะนี้มันไม่ได้ซ่อนเร้นสิ่งใดแม้แต่น้อย เปิดเผยพลังสภาวะของมันออกมาทั้งหมด ผู้เข้าประลองส่วนใหญ่พอพบเห็นมัน ก็หันหลังหลบหนีไปทันที แต่สำหรับบางคนที่มีฝีมือสูงส่ง ก็ไม่ต้องการสิ้นเปลืองพลังปราณของพวกมันรวดเร็วถึงเพียงนี้ ทุกผู้คนล้วนทราบดี ยิ่งเผาผลาญพลังปราณไปเร็วเท่าไร ก็เท่ากับยิ่งเร่งให้ตัวเองหมดสิทธิ์ต่อสู้รวดเร็วเท่านั้น การต่อสู้รอบนี้ไม่ได้แข่งขันเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังต้องมีความอดทนอดกลั้นอีกด้วยทันใดนั้นมันได้ยินเสียงการต่อสู้จากระยะห่างไกล แค่นเสียงคำหนึ่ง มุ่งตรงไปยังทิศทางนั้นทันทีเห็นหนานเหมินหยางร่างกายเปล่งประกายสีทอง ในมือถือกระบี่ยักษ์ ดวงตาถลึงกว้าง ร่างกายดุจภูเขาเผ่นโผนไปมาอย่างดุร้ายรุนแรง ไม่ห่างจากมัน หวีปั๋ายในชุดขาวถึงแม้ว่าท่วงท่าสภาวะไม่ได้พิเศษเท่ากู่หรงผิง แต่ยังคงอ่อนโยนสง่างาม กระบี่บินเรียวยาวดุจไม้ไผ่ร่ายรำอย
