งการต่อสู้กับหวีปั๋ายผู้เคยกระทบกระทั่งกันมาบ้าง แต่เมื่อหวีปั๋ายต่อสู้ติดพันกับหนานเหมินหยาง มันย่อมไม่อาจยื่นมือเข้าแทรกแซงสำหรับคนเช่นพวกมัน จะไม่ลดตัวลงไปใช้กลยุทธ์ชั้นต่ำเพื่อชัยชนะ นั่นไม่ใช่วิธีที่มีเกียรติ ไม่ว่าจะเป็นหวีปั๋ายหรือจงหมิงเอี้ยน พวกมันล้วนทระนงถือดียิ่ง พวกมันไม่อาจยอมรับชัยชนะที่ได้มาจากการเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น ดังนั้นจงหมิงเอี้ยนได้แต่เปลี่ยนเปั้าหมายศีรษะของผู้พิทักษ์ยันต์ทหารสูงเด่นเหนือแนวต้นไม้ ประหนึ่งแสงไฟจากประภาคารนำทางในความมืด ดึงดูดจงหมิงเอี้ยนใกล้เข้าไปเป็นลำดับ“จงหมิงเอี้ยนพบผีดิบจอมลอกคราบ! น่าสนใจมาก!”“กรรมสนองมันแล้ว! ข้าเกลียดผู้ที่ใช้จิงสือข่มเหงผู้คนที่สุด!”“มันทำให้พวกเราเหล่าเซียนกระบี่แห่งตงฝูเสื่อมเสียหน้า! จงหมิงเอี้ยน เกออยู่ข้างเจ้า! รีบๆ ฆ่ามันเถอะ มันน่าอับอายเกินไปแล้ว! เจ้าตัวอัปยศของตงฝู!”ได้ยินความไม่พอใจร่วมกันของเหล่าเซียนกระบี่ตงฝู เผยเหยียนหรานกับพวกแทบจะวิ่งไปตบมือเห็นชอบด้วย“ฮู่ว” หยานเล่อถอนหายใจยาวเหยียด “ยอดเยี่ยมมาก! ในที่สุดมันก็จะถูกเตะออกมาเสียที!”เผยเหยียนหรานราวกับยกภูเขาออกจากอก “พ่ายแพ้ในมือจงหมิงเอี้ยนไม่ได้น่าอับอายอันใด”ซินหยานพยักหน้าเห็นพ้องอย่างที่ไม่ค่อยได้พบเห็นนัก “ตายไวๆ จะได้กลับชาติมาเกิดใหม่เร็วๆ!”ทั้งสามล้วนเห็นพ้องอย่างไร้ข้อกังขา หวังว่าจงหมิงเอี้ยนจะสามารถจบการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็ว จั่วม่อจะไ
