ีการสนทนาไปอีกทาง“ข้าเข้าใจแล้ว!” ซิวเจ่อผู้หนึ่งร้องโพล่ง ทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้ามันเต็มไปด้วยความตระหนักรู้อย่างฉับพลัน ท่าทางตื่นเต้นดีใจมากฟังประโยคนี้ สหายของมันรีบกล่าวเร่งรัด “เจ้าเข้าใจอันใด? ลองบอกมาฟังดู”ซิวเจ่อผู้นั้นดวงตาเป็นประกาย “เปั้าหมายที่แท้จริงของจั่วม่อ คือยึดครองหอคลื่นสนทั้งหมด! นี่เป็นกลยุทธ์ซ่อมเส้นทางหน้าผาอย่างเปิดเผย ลอบข้ามเฉินชังอย่างลับๆ!*มันต้องการค่อยๆ ยึดพื้นที่ในหอคลื่นสน ใช่แล้ว ในหนังสือบอกว่า นี่เรียกว่ากัดเซาะ…”(*หมายถึงกลยุทธ์ที่แปด ลอบตีเฉินชัง ในสามสิบหกกลยุทธ์ พูดง่ายๆ ก็คือหลอกว่าทำอย่างหนึ่ง แต่แอบทำอีกอย่างหนึ่งนั่นแล)ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่เพียงเผยเหยียนหรานเหล่าผู้อาวุโส แม้กระทั่งศิษย์สำนักสุญตาทั้งหมด ยังอับอายจนปรารถนาจะหารอยแตกในพื้นดิน มุดแทรกลงไป หลบหน้าหลบตาผู้คน“ศิษย์ไม่เอาไหน ทำให้บรรพชนต้องเสื่อมเสีย!” เผยเหยียนหรานน้ำตาไหลพราก ตีอกชกหัวไม่หยุด ซินหยานเลื่อนมือไปแตะด้ามกระบี่บินโดยไม่รู้ตัว สุ้มเสียงเหมือนดังออกมาจากขุมนรก “ข้าจะบอกให้มันทราบ ว่ามันไม่สามารถไปที่สำนักค่ายกลสุญตาได้!”หยานเล่อผู้มักจะแย้มยิ้ม ยังกัดฟันกรอด “ตั้งแต่เดือนถัดไป ข้าจะหยุดการเบิกจ่ายทั้งหมดของมัน มันจะไม่ได้รับจิงสือจากข้าแม้แต่ชิ้นเดียว!”สือฟั่งหรงเวลานี้กลับสงบยิ่ง สีหน้าราบเรียบจนเกือบจะกลายเป็นอำมหิต “ไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยรักษามันอย่างดี รับรอง
