ขณะที่จั่วม่อสบถด่าปานพายุบุแคม ผูเยามีสีหน้าโง่งมอย่างสมบูรณ์“พวกมันไม่ใช่ผายลม…” ผูเยาพยายามอธิบายอย่างมึนงง“พวกมันไม่ใช่ผายลม แล้วอย่างไร?” จั่วม่อถลึงตามองตระหนักว่ามันถึงกับถูกสภาวะของจั่วม่อสะกดข่มเอาไว้ ผูเยาทันใดนั้นตั้งสติได้ มีโทสะอยู่บ้าง ดวงตาขวาหรี่แคบลง เผยคมมีดสีแดงแคบยาว กล่าวเสียงเย็น “อ้อ เจ้าอยากพูดอะไร?”จั่วม่อพลันลมหายใจชะงักขาดห้วงอย่างช่วยไม่ได้ เผชิญสายตาเย็นเยียบและแปลกพิกลของผูเยา มันหดกลับทันที “ข้า…ข้าแค่อยากจะบอกว่า…เจ้าต้องมอบ…สิ่งที่ไม่มีผลข้างเคียง…ให้แก่ข้า…”“ข้าเป็นอสูร” ผูเยากล่าวเบาๆ “มรรคาที่ข้ารู้จักแตกต่างจากซิวเจ่อเจ้า เกิดผลข้างเคียงบ้างเล็กน้อย ย่อมเป็นเรื่องปกติมาก”ความหมายของผูเยาชัดเจนเป็นที่สุด จั่วม่อไม่สามารถตำหนิมันเรื่องผลข้างเคียงทั้งยังซ่อนความนัยว่าสิ่งอื่นๆ ที่จะมอบให้ต่อไป ก็อาจจะมีผลข้างเคียงเช่นกันหากผูเยาเกิดฉีกหน้า เปลี่ยนเป็นไร้เหตุผลขึ้นมา จั่วม่อก็ไม่สามารถทำอะไรได้ความแข็งแกร่งของพวกมันแตกต่างกันอย่างใหญ่หลวง เป็นธรรมดาที่สิทธิ์ในการกล่าววาจาจะไม่เท่าเทียมกันจั่วม่อได้แต่เลือกที่จะต่อต้านด้วยความเงียบเท่านั้นสายตาของผูเยากลับมาไม่เป็นมิตรมากกว่าเดิม จั่วม่อได้แต่ฝืนทนยืนกรานเท่านั้นมันทราบว่าหากมันยอมอ่อนข้อไปเสียทุกครั้ง เสียงของมันจะยิ่งเบาลงๆ ผลสุดท้ายของมันจะกลายเป็นย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พลังคือสิ่งที่ต้องต่อสู้แย่งชิงมา
