่าไฉนไม่มีจิงสือหลงเหลือเลยแม้แต่ชิ้นเดียว“นี่เป็นการลงทุนสำหรับทำกำไรจิงสือในภายหลัง หากไม่คิดลงทุนบ้าง จะผลิตสินค้าดีๆ ออกมาได้อย่างไรเล่า!” จั่วม่อกล่าวเฉไฉไร้สาระ ในใจมันยิ่งรู้สึกไม่ดีชัดขึ้นๆทุกขณะ“ดูเหมือนเจ้าไม่ค่อยพอใจข้านัก” ใบหน้าผูเยาจู่ๆ ก็สงบลง เริ่มหันไปแต่งเล็บอย่างเรื่อยเฉื่อยเท้าเปล่าไม่กลัวใส่รองเท้า….ข้าไม่มีอะไรจะเสียสักหน่อย!จั่วม่อปลุกปลอบใจตนเอง พลันฮึกเหิมขึ้นมา “นั่นเป็นเพราะสิ่งที่เจ้าให้แก่ข้าล้วนแล้วแต่บัดซบ!”“บัดซบ?” สีหน้าของผูเยาเวลานี้น่าดูชมไม่น้อย ดูปัญญาอ่อนเป็นอย่างยิ่งเรื่องนี้ไม่กล่าวถึงยังพอทำเนา แต่พอเปิดประเด็นขึ้นมา จั่วม่อยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาลมันกระเด้งตัวขึ้น ชี้ไปยังจมูกของผูเยา เริ่มก่นด่ารัวเร็ว “ยังจะมีหน้ามาถามอีก? เจ้าเคยให้สิ่งดีๆ กับข้าบ้างหรือไม่? เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด แทบจะพรากชีวิตน้อยๆของเกอ! ไหนจะแผนผังปิศาจกับเมล็ดพันธุ์อสูรเล่า พลังปราณของเกอไม่รุดหน้าอีกต่อไป! หอมจรุงไม่ลืมเลือน เหอะ ไม่ลืมเลือนน้องสาวเจ้าเถอะ! ไข่มุกหยินอีกเล่า ตาแก่ด่านจินตันปั่าเถื่อนฝูงใหญ่เกือบจะถลกหนังเกอ เลาะเอากระดูกเกอไปต้มน้ำแกง! เจ้าเป็นพ่อค้าฉ้อฉล คดโกง! สินค้าของเจ้ามีแต่ผายลม…”เห็นจั่วม่อระเบิดความเดือดดาลออกมาไม่สิ้นสุด ผูเยาอ้าปากหวอ ได้แต่เหม่อมองมันอย่างโง่งม
