“ขออภัย ท่านได้โอสถชะลอวัยเม็ดนี้มาจากที่ใดหรือ?”
หยุนอี้เดินมาหยุดตรงหน้าซูเฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างแรงกล้า
ในฐานะปรมาจารย์โอสถผู้เยี่ยมยุทธ์ และเป็นเพียงหนึ่งก้าวจากการเป็นมหาปรมาจารย์ เขาย่อมรู้ดีว่าโอสถชะลอวัยล้ำค่าเพียงใด
โอสถนี้คือยาโบราณที่ว่ากันว่าสามารถรักษาความเยาว์วัยไว้ได้ชั่วชีวิต ลึกลับจนทำให้เหล่าผู้ฝึกตนหญิงแทบคลั่งใคล้
หยุนอี้เองก็ตามหาโอสถนี้มาโดยตลอด!
เพียงแต่สูตรโอสถชะลอวัยได้สูญหายไปนานแล้ว เว้นแต่ว่าจะพบในซากโบราณเท่านั้น ไม่เช่นนั้นไม่มีทางกลั่นมันขึ้นมาได้เลย
เขาจึงเข้าใจทันทีว่าโอสถนี้ซูเฉินต้องได้มาจากที่ใดสักแห่ง
“โอสถชะลอวัยนี้ ข้ากลั่นเอง!”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
“เจ้ากลั่นเอง? หรือว่าเจ้า…คือท่านซูเฉิน?!”
ร่างของหยุนอี้สั่นไหว ดวงตาเผยความตกตะลึงถึงขีดสุด
เขาราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ในฉับพลัน และยืนยันตัวตนของซูเฉินทันที
“ใช่ ข้าคือซูเฉิน!”
ซูเฉินพยักหน้าเบา ๆ
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งหอว่านเป่าดูเหมือนจะกระตือรือร้นกับโอสถชะลอวัยยิ่งนัก บางทีเขาอาจสามารถนำสิ่งนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรฝึกตนได้บ้าง
ที่ซูเฉินนำโอสถชะลอวัยออกมา ไม่เพียงเพื่อตอบแทนหลินชิงชิงที่เคยช่วยเหลือเขาเท่านั้น หากยังหมายใช้โอสถนี้ต่อรองกับทรัพยากรการบ่มเพาะ
ดินแดนตงหลินนั้นเป็นเพียงหนึ่งในสามสิบหกเขตของทุ่งรกร้างตะวันออก แร้นแค้นนัก แม้แต่ศิลาวิญญาณชั้นต่ำยังหายาก หากต้องฝึกฝนตามลำดับ
