ายกาจสมคำร่ำลืออย่างแท้จริง!เหวยเสิ้งดวงตาสว่างวาว จ้องเขม็งไปยังลานประลอง สองมือเกร็งแน่นจนเส้นเลือดเขียวปูดโปนโดยไม่รู้สึกตัวเหล่าเจ้าสำนักบนเมฆมงคลสูญเสียความสนใจในการสนทนา ทุกสายตาจับจ้องไปยังลานประลอง สือฟั่งหรงสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย กระบวนท่านี้ จั่วม่อเป็นไปไม่ได้ที่จะต้านทาน! เผยเหยียนหรานดวงตาทอแววสำนึกเสียใจ เดิมทีตั้งใจให้จั่วม่อได้มีประสบการณ์บ้าง ไม่ได้คาดหวังว่าจะทำให้มันตกอยู่ในภาวะวิกฤติอันตรายถึงเพียงนี้พวกมันเพียงคิดว่าจั่วม่อบรรลุเจตจำนงกระบี่ในด่านจู้จี ดังนั้นจึงไม่เคยห้ามไม่ให้มันสนใจในการทำสิ่งอื่น ดังเช่นการเพาะปลูกพืชปราณหรือหลอมกลั่นโอสถหากพวกมันทราบแต่แรก ว่าเจ้าเด็กเหลือขอนี้ที่แท้บรรลุเจตจำนงกระบี่ตั้งแต่ด่านเลี่ยนชี่…หากต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ถูกทำลายลงในมือพวกมัน จะมีหน้าไปพบบรรพชนได้อย่างไร? เผยเหยียนหรานอดหน้าเผือดสีลงเล็กน้อยไม่ได้ ใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสสำนักก็บิดเบี้ยวน่าเกลียด ซินหยานดวงตาสาดประกายเย็นเยียบ มือขวาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด กุมกระบี่เล็กๆ แนบแน่นมีเพียงประมุขพรรคอัจฉริยะปราณที่มีสีหน้าเบิกบานใจในขณะที่ผู้คนถูกค้อนสวรรค์พิรุณเพลิงของเฉาอันขู่ขวัญ จนสูญเสียความสามารถในการสนทนา ศิษย์พี่หวังทันใดนั้นก็เงยหน้าขวับ ดวงตาโชนแสงพิสดาร อุทานเสียงดังลั่นอย่างแตกตื่นสุดระงับ “นี่ไม่ถูกต้อง!”เอี้ยนหมิงจื่อกับพวกสะดุ้งสุดตัว ค
