เถาซูเอ๋อร์ เอี้ยนหมิงจื่อและหูซาน เดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนในตงฝู พวกมันชื่นชอบความวุ่นวาย เวลานี้ยังจะมีที่ใดในอาณาจักรนภาจันทร์วุ่นวายไปกว่าตงฝูอีก?หูซานถูมือ กล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้นเร้าใจ “ประเสริฐยิ่ง ข้ารอมานานแล้ว งานประลองชุมนุมวิจารณ์กระบี่รอบคัดเลือกโง่เง่านั่น ในที่สุดก็เสร็จสิ้นเสียที! เฉพาะการประลองรอบจริงเท่านั้นจึงจะคุ้มค่าแก่การชมดู!”เถาซูเอ๋อร์นัยน์ตาเลื่อนลอย “ใช่แล้ว กู่หรงผิงหล่อเหลายิ่ง! ข้าว่า ในอาณาจักรนภาจันทร์ ไม่มีบุรุษใดเด่นล้ำไปกว่ามัน! ช้าชมชอบมันจริงๆ!”หูซานเหลือกตามองนาง ในใจก่นด่าความเสียสติของเถาซูเอ๋อร์ ทันใดนั้นมันสังเกตเห็นว่าเอี้ยนหมิงจื่อวันนี้คล้ายมัวแต่ก้มหน้าครุ่นคิดฟุั้งซ่านอันใด“เหล่าเอี้ยน เจ้าคิดอันใด?”เอี้ยนหมิงจื่อเงยหน้ามอง คล้ายเพิ่งได้สติ ฝืนยิ้มบิดเบี้ยว “ข้ากำลังคิดว่าจะทำกำไรจิงสือได้อย่างไร!”“ทำกำไรจิงสือ? เวลานี้จิงสือขาดมือหรือ? ข้าพอมีอยู่บ้าง มอบให้แก่เจ้าก่อนก็ได้”หูซานกล่าวตรงไปตรงมา พวกมันทั้งสาม เพราะประสบการณ์การต่อสู้ร่วมกันและเจ็บปวดร่วมกัน สุดท้ายเพาะสร้างความสัมพันธ์ กลับกลายเป็นสหายสนิทไปจริงๆเอี้ยนหมิงจื่อส่ายศีรษะ “ข้าเพิ่งซื้อกระบี่บินเล่มใหม่ ใช้จิงสือไปเกือบหมด แต่ไม่รีบด่วนอันใด ข้าสามารถค่อยๆ หาจิงสือมากขึ้น ไม่มีทางอื่นจริงๆ ค่อยไปหาเจ้า”“อ้อ เจ้าซื้อกระบี่บินเล่มใหม่แล้วหรือ? รีบนำออกมาชมดู” เถาซูเอ๋อร์เร่งรั
