จากหลุดออกมา กลับไม่ได้กระจายหายไปในอากาศทันใดนั้น จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง!จู่ๆ มันก็รู้สึกว่าจิตสำนึกของภูตหยิน เจาะเข้าไปในปราณหยินลูกเล็กๆ เหล่านั้น!นี่มัน…หนามหยิน!นึกถึงพลังอันร้ายกาจของหนามหยินก่อนหน้านี้ พลางมองไปยังลูกปราณหยินสีดำดุจหมึก หากใช้ปราณหยินเข้มข้นถึงเพียงนั้นสร้างหนามหยิน พลังของมัน…จั่วม่อตัวสั่นระริก ขวัญหนีดีฝั่อไปหมด!มันควรใช้สิ่งใดรับมือ? เพลิงธาราผลาญฟั้า? หรือยันต์ทหาร? หรือมุกหยินประลัยกัลป?รอประเดี๋ยว… มุกหยินประลัยกัลป! จั่วม่อพลันฉุกคิด ไม่ใช่ว่ามันกำลังหาหนทางใช้ปราณหยินในไข่มุกหยินมาสร้างหนามหยินหรอกหรือ แล้วไม่ใช่ว่ามันกำลังปวดเศียรเวียนเกล้า เพราะปราณหยินในไข่มุกหยินเข้มข้นเกินไป จนยากจะใช้จิตสำนึกของมันควบคุมหรอกหรือ?จ้องเขม็งไปยังลูกปราณหยินหนาแน่นที่ลอยอยู่เบื้องหน้าภูตหยิน รวบรวมความรู้สึก หยั่งทราบการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในกระบวนการนั้นจั่วม่อจู่ๆ ก็เลิกแตกตื่นลนลาน มันรู้สึกว่าภูตหยินตรงหน้ามันนี้ มิใช่เป็นครูที่ดีที่สุดหรอกหรือ สามารถสอนมันใช้ปราณหยินกับพลังจิตสำนึก สร้างหนามหยินออกมาแบบทีละขั้นทีละตอนมันรีบนำไข่มุกหยินออกมา ลอกเลียนตามอย่างภูตหยิน ค่อยๆ ฝังจิตสำนึกของมันเข้าไปในไข่มุกหยินผูเยาที่เฝั้ามองจากด้านข้าง เวลานี้ถึงกับตะลึงลาน อ้าปากหวอมองจั่วม่ออย่างไม่เชื่อสายตานี่…เจ้าบ้านี่คิดจะทำอะไร?
