ากเหนือจินตนาการไปแล้วมันจมลงไปในโลกแห่งการพินิจพิเคราะห์อย่างรวดเร็ว สองมือแปรเปลี่ยนท่ามุทราอย่างไร้ระเบียบแบบแผน ไม่แน่ไม่นอน บางครั้งเชื่องช้า บางครารวดเร็ว ปราศจากท่วงทำนองหรือหลักเหตุผลใด ใบหน้าของมันยังคงตายด้านไร้อารมณ์ ดวงตาสับสนงุนงงและเลื่อนลอย ราวกับจิตวิญญาณหลงทางไปถึงไหนต่อไหนปราณหยินที่ควบรวมไว้รอบๆ ฝั่ามือ รวมตัวกันอย่างฉับพลัน จากนั้นกระจายออกบางคราวก็ยุบตัวลง แต่จั่วม่อคล้ายไม่ทราบถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ สิบนิ้วของมันยังคงแปรเปลี่ยนอย่างไม่หยุดยั้ง ดุจดั่งถูกมนตรากำกับไว้ผูเยาพลันลืมตา สังเกตสภาวะของจั่วม่อ ปราณหยินที่ถาโถมเข้าไปในร่างมันดุจเสียสติก็หยุดชะงักในบัดดล สักครู่ค่อยพริ้มตาหลับลงอีกครั้ง ปราณหยินรอบด้านก็ถูกสูบเข้าไปด้วยความเร็วมากกว่าเดิมกระบวนท่ามุทราของจั่วม่อค่อยๆ เข้ารูปเข้ารอยเป็นลำดับ ปราณหยินเร่งความเร็วเข้าสู่ฝั่ามือของมัน และก่อรูปเป็นไข่มุกหยินอย่างรวดเร็ว เมื่อไข่มุกหยินถูกควบกลั่นจนเสร็จสิ้นสมบูรณ์ วิญญาณหลงทางของจั่วม่อก็กลับคืนสู่ร่าง มันยกไข่มุกหยินที่เพิ่งควบกลั่นสำเร็จขึ้นมาส่องดู และอดผิดหวังไม่ได้ ไข่มุกหยินเม็ดนี้ดูไม่มีสิ่งใดแตกต่างไปจากที่เคยควบกลั่นในคราวที่แล้ว สิ่งเดียวที่พอจะต่างออกไปบ้าง คือควบกลั่นได้รวดเร็วกว่ากาลก่อนเล็กน้อยความแตกต่างของช่วงเวลาที่ว่านี้สั้นมาก หากจั่วม่อไม่ได้เฝั้าคอยระวังอยู่ก่อน เกรงว่าคงไม่ทันสังเก
