“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีจิงสือ” จั่วม่อได้แต่กล่าวเช่นนี้“อ้อ เจ้าสามารถติดหนี้ข้าได้” ผูเยาแจกแจงอย่างเฉื่อยชา “คราวนี้เจ้าใช้ไปสองชิ้นจิงสือระดับสี่ อ้อ รวมกับค่าตอบแทนของข้า เห็นแก่การที่ล้วนเป็นคนกันเอง ข้าจะลดราคาให้ เหลือเพียงแปดชิ้นจิงสือระดับสี่ รวมทั้งหมดเป็นสิบชิ้นจิงสือระดับสี่ อ้อกำหนดจ่ายคืนภายในสามเดือน ทุกหนึ่งเดือนที่เกินเวลา ราคาจะเพิ่มทวีคูณเป็นสองเท่า”จั่วม่อแขนขาเย็นเฉียบ “ผู ราคานี้ไม่หน้าเลือดเกินไปหน่อยหรือ…”“อ้อ ไม่ ไม่ ไม่ ข้าคืออสูรฟั้า ค่าธรรมเนียมการปรากฏตัวของข้ามีราคาแพงมาก”ผูเยากล่าวอย่างไร้ยางอายสิบชิ้นจิงสือระดับสี่ นั่นเท่ากับห้าพันชิ้นจิงสือระดับสาม … สามเดือน…จั่วม่อรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน พยายามประท้วงครั้งสุดท้าย “นี่มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!”“อืม ไม่สำคัญหรอก ข้าชอบการดิ้นรนกระเสือกกระสนของเจ้า!” ผูเยาเผยรอยยิ้มอันน่าหลงใหลในตงฝู จั่วม่อนั่งอยู่ในร้านค้าของสำนัก สมาธิจิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการควบคุมไฟหินงอก ภายในลูกไฟสีขาว มีกลุ่มก้อนของเหลวเรืองประกายที่กำลังเดือดพล่าน ผู้ฝึกตนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง สองตาจ้องมองไปยังลูกไฟสีขาวน้ำนมอย่างตึงเครียดทันใดนั้นไฟหินงอกก็เลือนหายไป กลุ่มของเหลวบริสุทธิ์และโปร่งใสลอยเงียบๆ อยู่ข้างหน้าจั่วม่อ กลิ่นหอมแปลกๆ กำจายไปในอากาศจนทั่วห้อง จั่วม่อบังคับยาเหลวอย่างชำนาญ เคลื่อนย้ายลงไปในขวดห
